غزل شمارهٔ ۸۲۹

هوش مصنوعی: امشب که دل به یاد دیدار تو حسرت می‌خورد، هر کدام از اعضای بدنم مثل شمعی است که شعله‌ای از امید دوباره به تو دارد.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس از مشکلات و وابستگی‌ها نمی‌ترسد و از بین نرفتن دامن چقدر نشان‌دهنده‌ی چروکیده بودن پیشانی است.

هوش مصنوعی: در خواب از خودم پرسیدم که چرا فکر وجودم، در سایهٔ خورشید جای گرفته بود.

هوش مصنوعی: هر کس که در زمین تجربیات جدیدی کسب کرده، به نوعی امتیاز ویژه‌ای دریافت می‌کند و دلی سرشار از اطمینان نسبت به آنچه به دست آورده، خواهد داشت.

هوش مصنوعی: مدت زیادی است که در درد و رنج دل خود گرفتاریم و غم ناهمواری‌هایی که در آینه می‌بینیم ما را آزار می‌دهد.

هوش مصنوعی: ما به جز سجده چیزی نشان ندادیم، همچون سایه‌ای که در زندگی به آرامی حرکت می‌کند؛ در تمام این مدت، محلی برای سر به سجده گذاشتن داشتیم که همچون آینه‌ای صاف و زلال بود.

هوش مصنوعی: در بلندی قامت انسان، دو دنیا را دربرگرفته و حرص و ولع او برای به دست آوردن چیزها، مانند دانه‌هایی است که در دست داره، و زین حلقه کمند آرزوها، زیبایی و ترتیب خاصی را به زندگی می‌بخشد.

هوش مصنوعی: عواطف و احساسات در دل انسان آزاد شده و جهان به نمایش درآمده است، اما چه فایده‌ای دارد؟ چرا که آینه نتوانسته درک کند که این حیرت و شگفتی از کدام دلی ناشی می‌شود.

هوش مصنوعی: با وجود تمام شگفتی‌ها و حیرت‌هایی که تجربه کردیم، نتوانستیم به آرامش برسیم. افسوس که خانه‌ام پر از نشانه‌های زین (زیبایی یا زینت) است.

هوش مصنوعی: عالمی که در آن زندگی می‌کنیم، به نوعی میدان بازی و عملکرد شهرت‌های بزرگ است، اما در واقع تنها نام و یاد افرادی باقی مانده است که روزگاری بر دنیا تسلط داشتند.

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که انسانی سحرآمیز و پیچیده است که با وجود ارتباطات ظاهری و وابستگی‌های دنیوی، به عمق حقیقت دست نیافته است. او در دنیای مادی و ظواهر مانند تسبیح و کمربند زندگی می‌کند، اما در واقعیت، دل و ایمانش به چیزهایی دست نخورده و اصیل اشاره دارد.