غزل شمارهٔ ۲۵۶۳

هوش مصنوعی: من همچون هلالی هستم که در برابر آن ستاره دلربا تسلیم شده‌ام، تا جایی که زخم و رنج‌های عمیق بر پیشانی‌ام نشسته و آن‌قدر ضعیف شده‌ام که پیشانی‌ام دچار تنگی و عذاب گشته است.

هوش مصنوعی: وقتی به یاد آهنگ سجده‌اش می‌افتم، از شدت حیا و شرم، عرقی به جبینم می‌نشیند که انگار دزدیده‌ام.

هوش مصنوعی: سایه‌ام از طرز نرم و هموار بودنم غافل نشو، چون از پیشانی تا اثر پاهایم، همه یکدست و مشخص است.

هوش مصنوعی: در دبیرستان، درس‌ها و مطالبی که آموخته می‌شود، می‌تواند معانی خوب و بد زیادی داشته باشد که تنها با یک نگاه به دفتر خاطرات یا یادداشت‌ها قابل درک است.

هوش مصنوعی: خدمتکار وسایل ما را با دقت و احتیاط بسیار بررسی کرده است و اینجا مشکلات و چالش‌هایی به وجود می‌آورد که ناشی از زیبایی و ناز این جا در شانه‌هایمان است.

هوش مصنوعی: ای شعله آتش، از شدت محبت صحبت نکن تا چهره‌ام از داغی احساس تو برنجد و عرق داغ بر پیشانی‌ام بنشیند.

هوش مصنوعی: پروردگارا، من تا چه حد برایت بی‌تابم؟ سال‌هاست که مانند شمعی که از چشمانم اشک می‌ریزد، در حال سجده‌ام.

هوش مصنوعی: با توجه به ناتوانی و ضعف ابراز شده در وجودم، بر من واجب است که با تمام احترام و فرود آمدن، خود را در برابر حقیقتی که پایه‌گذار وجودم است، سجده‌کنم.

هوش مصنوعی: دلم برای تو تنگ شده است، ای دوست، تا جایی که جای قطره‌ای شبنم بر پیشانی‌ام نشسته.

هوش مصنوعی: نتیجه و بازتاب اعمالم برایم کافی است و به یاد عاقبت کارهایم، خود را می‌سازم و تلاش می‌کنم تا به نعمت‌های الهی دست یابم.

هوش مصنوعی: از دست دادن خود را به آسانی نپرس، چرا که من یک آینه دارم که نشان می‌دهد چگونه به زندگی خود تسلیم شده‌ام.