غزل شمارهٔ ۸۵۹

هوش مصنوعی: دوره‌ی زندگی‌ام با اشکی بر مژه‌ام گذشت و از بین رفت. صبح فرا رسید و شبنم‌ها که در نور خورشید می‌درخشیدند، نابود شدند و رفتند.

هوش مصنوعی: خود را خالی کنید و از تصورات بیهوده عبور کنید. افرادی در این دنیا سوار بر کشتی شدند و به سفر رفتند.

هوش مصنوعی: در اینجا اشاره شده که از نتایج و محصولات این کارگاه، تنها یک حس و خیال به دست آمد. به طوری که همان حس هم مانند بادی بود که به سوی ما آمد و به سرعت از دست رفت. یعنی آنچه به دست آمده، خیلی زود از بین رفته و پایدار نیست.

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که در زمان مرگ یا در لحظه‌ای حساس، هر فرد به سرنوشت خود می‌رسد و هرچند که ممکن است کسی در طول زندگی تلاش کرده باشد تا راه درستی را برگزینند، در نهایت سرنوشت او می‌تواند متفاوت باشد و به سمت خودخواهی یا گمراهی برود.

هوش مصنوعی: در دنیای شبانه، عادت‌های ما پنهان نیست و هر کسی با نوشیدن یک یا دو جام، مست می‌شود و به راه خود می‌رود.

هوش مصنوعی: در دل خود گنجی از عشق داشتم که در نهایت دیگر نماند. آه، این سوختگی مانند چوب سوخته با ناله‌ای از دل بیرون رفت و به فراموشی سپرده شد.

هوش مصنوعی: زمانی که زندگی به آخر می‌رسد و مشکلات و دردها به اوج خود می‌رسند، ناگهان عمر به پایان می‌رسد. مانند ماهی قوی که با خود مدت زیادی را سپری کرده است، اما به ناچار از دنیا می‌رود.

هوش مصنوعی: چشم باز کردن، دلی پر از وحشت را بهانه می‌کند. شاهینی که هیچ پر و بالی ندارد، از دست رها می‌شود و می‌رود.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نتوانست رازهای آخرین لحظه را درک کند، که چگونه دل پست و حقیر را با خبر خوشی پر کرد و سپس از دنیا رفت.

هوش مصنوعی: شمعی در فضای دل‌انگیز و پرشور بانگ نصیحت می‌زد. از خودم پرسیدم چگونه می‌توانم از اینجا بیرون بروم، اما او در دل من نشسته بود و رفت.

هوش مصنوعی: چشم‌پوشی از دنیا و زرق و برق آن، به ما نشان می‌دهد که ارزش‌ها و اعتبارهای دنیایی زودگذر هستند. زندگی با تمام چالش‌هایش به سوی پایان می‌رود و در نهایت هیچ چیز جز یادها باقی نمی‌ماند.