غزل شمارهٔ ۱۲۹۷

هوش مصنوعی: شوق و اشتیاق تا زمانی که روی شانه‌ی طبیعت سنگینی کند، به مانند بال‌های پرنده‌ای افسانه‌ای، در گرد و غباری که از ما جا مانده است، به اهتزاز درمی‌آید.

هوش مصنوعی: عشق و محبت مانند آرامش دریا است. وقتی دل به سکوت و آرامش می‌رسد، دیگر هیچ شوق و هیجانی برای پرواز و حرکت ندارد.

هوش مصنوعی: چشم را باز کردیم و دیگر یاد گذشته و آینده را فراموش کردیم. ذهن درگیر فکر کردن به پایان کار و درخشندگی آغازین است.

هوش مصنوعی: هرگز کسی قادر نیست بر ترس و وحشت دل غلبه کند، چرا که صدای این جرسی که از کاروان ما به یک آواز منتشر می‌شود، به شدت تأثیرگذار است.

هوش مصنوعی: ترس صبح بر اثر وجود شبنم در گره‌های نامشخص تار ما رخ می‌دهد، چرا که مدت زیادی است که بی‌صدا و بی‌حرکت مانده‌ایم.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نتوانست به دلیل شرم و خجالت از دیدن مژگان، به آینه نگاه کند. او همواره به دور از تماشا مانده و نمی‌تواند نگاهی بیندازد.

هوش مصنوعی: شمع تمام اشک و ناله‌های خود را با خود می‌برد و تنها چیزی که از ما بر جای می‌ماند، در زیر پای ما قرار دارد.

هوش مصنوعی: در فصل پاییز، همچنان از زیبایی‌های بهار بهره‌مندم. گرچه رنگ‌ها کاهش یافته‌اند، اما پرواز آنها ادامه دارد و من در شگفتی از این زیبایی‌ها مانده‌ام.

هوش مصنوعی: از جایی که سخن و احساسات را فراموش کرده‌اند به دنیا آمده‌ام، در حالی که در آرزوی پرواز و آزادی بودم.

هوش مصنوعی: دل من را به خاطر آرزوهای بی‌پایانم جریحه‌دار و تیره کرده‌ام، به طوری که این آیینه که باید نمایانگر آن باشد، به شدت دچار اختلال و کدورت گشته است.