غزل شمارهٔ ۱۷۹۹

هوش مصنوعی: در دوران پیری به خاطر هوس و آرزوهای خام خویش خود را خسته نکن و دیگر به امید چیزهایی که ممکن است به دست نیایی، انتظاری نداشته باش.

هوش مصنوعی: علاقه من به تو و هر آنچه که به تو مربوط می‌شود، نشانه‌ای از ارزش و زیبایی عشق است. همچون اشکی که از دل می‌چکد و در تاریکی غم، نمی‌توان آن را گرفت و از دست داد.

هوش مصنوعی: اگر شعله‌ای روشن است، نمی‌تواند جز اثر پای تو باشد. از این که بخواهی رنگی به اطرافت بپاشی، خودداری کن.

هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به حالت غم و اندوه خود اشاره می‌کند که چشمانش از درد و ناراحتی می‌بارد. او جهان را همچون قطره‌ای اشک توصیف می‌کند و به این واقعیت پرداخته که این درد و غم ارزش و اعتباری در زندگی ندارد. بنابراین، او از اینکه این گنجینهٔ احساسات خود را با معیارهای دنیوی بسنجند، ابراز نارضایتی می‌کند.

هوش مصنوعی: این دنیا پر از هرج و مرج و بی‌نظمی است، اگر تو انسان باطل و بی‌هدف باشی، نباید به این روند ناچیز و بی‌معنا پیوسته و خود را به آن ملحق کنی.

هوش مصنوعی: در دشت و در همه جا، کاروانی از مشکلات و دردها وجود دارد که هزاران شتر در حال بارکشیدن زجر می‌کشند. تو نیز این بار سنگین را بر دوش نگذار.

هوش مصنوعی: مبادا که دوباره حرص و طمع تو را به بی‌خود شدن وادارد. کسی که در این مسیر قرار می‌گیرد، به جایی می‌رسد که نباید به او آسیب برسانی.

هوش مصنوعی: به خاطر تحمل درد و زحمت، ثروت و خوشی ارزش ندارد. همان‌طور که جواهر در آرامش نیازی به فشار ندارد.

هوش مصنوعی: از حالت آرامش و خوشی‌ات عطر ناز و لطافت به مشام می‌رسد. اگر به دریا بروی و غرق شوی، از کناره‌های آن دور نشو.

هوش مصنوعی: به راحتی نمی‌توان از خود بی‌خبر و بی‌صدا شد، مانند سنگی که بر شعله‌های وهم و خیال سنگینی می‌کند.

هوش مصنوعی: وقتی که دانه‌ای از آرامش و آسایش پیدا کردی، آن را غنیمت شمار و فرصت را از دست نده. به خاطر بی‌اعتنایی به آن، نتوانی از خوشی‌های زندگی بهره‌مند شوی.

هوش مصنوعی: اگر از مشکلات آگاه هستی، خود را در درد و رنج غرق نکن و از بیان آن پرهیز کن. مانند قلمی که تصویری می‌کشد، خودت را نگه‌دار و به حاشیه نرو.