غزل شمارهٔ ۱۶۰۴

هوش مصنوعی: اگر همه‌ی قدرت‌ها و توانایی‌ها هم دور آن آسمان بچرخند، ولی دل کسی بخواهد، نمی‌توانند به خاطر یک دل به گردش درآیند.

هوش مصنوعی: در دل انسان‌ها آرزوها و خواسته‌های زیادی وجود دارد که هرگز جمع و مرتب نمی‌شوند. ما به خاطر رسیدن به مادیات و کالاها گاهی به شدت طمع می‌ورزیم، ولی در نهایت این تمایلات ما را به دکانی تبدیل می‌کند که فقط به دنبال کسب و کار و سود است.

هوش مصنوعی: گرد و غباری که ناشی از اوهام و خیالات است، این قدر شدید نبوده که با یک نگاه به بیهودگی‌ها، دنیا را تحت تاثیر قرار دهد.

هوش مصنوعی: دل من در دستان تو گرفتار شده است. می‌توان با شوخی و بازیگوشی، همچون آینه‌ای که به رنگ‌های مختلف تغییر می‌کند، بارها و بارها تغییر حالت داد.

هوش مصنوعی: من در تلاشم که غبار و کثیفی‌هایم را از خودم دور کنم؛ چرا که اشتیاق تو باعث شده است که جانم به شدت تحت تاثیر قرار بگیرد.

هوش مصنوعی: اگر قطره‌ای اشک در راه بیفتد، می‌تواند برای هر کس که دلی غمگین دارد، دلیلی برای آرامش و حرکت به جلو باشد.

هوش مصنوعی: از حسرت‌های بسیار دوری جستن همانند این است که در میان باغی پر از گل‌ها، زودتر از آنکه فصل گل‌فروشی تمام شود، به پاییز برویم.

هوش مصنوعی: افرادی که از خود برمی‌خیزند، به قدری درخشان و نمایش‌دهنده هستند که گویی به عنوان ستاره‌ای در آسمان می‌درخشند، اما با یک حرکت کوچک، ناگهان دردی در دلشان ایجاد می‌شود و فریادی از آنها بلند می‌شود.

هوش مصنوعی: خوشحالم که عشق از من امتحان نگرفت و نشان نداد که بال‌های شکسته‌ام در قفس پنهان شده است.

هوش مصنوعی: دیگر از درد جدایی‌ام نپرس، بیدل، زیرا دل من به شدت ناتوان و شکننده شده است.