غزل شمارهٔ ۲۲۶۴

هوش مصنوعی: من نه به بهره‌ای چنان هستم که سودی برم، و نه در معرض زیانی قرار دارم. چون صبح که غباری در آسمان دارد و دکانی باز کرده است، من هم چیزی نخواهم بود.

هوش مصنوعی: مدتی است که مانند یک دایرهٔ نیمه‌ بسته، در چنگال تسلیم زندگی کرده‌ام، گویی که با تیر کمانم به دام افتاده‌ام.

هوش مصنوعی: جز دل سنگین تو، در دامن این کوه هیچ سنگی نداشتم که از ناله‌ام شکایت کند.

هوش مصنوعی: وجود یک کالا نیست که worth داشته باشد، دل به سختی این بار سنگین را تحمل می‌کند و من از خجالت سنگین هستم.

هوش مصنوعی: موج دریا از دوری‌اش بهتر است که فریاد بزند، چون زبانم در کام شکست و نمی‌توانم سخن بگویم.

هوش مصنوعی: اگرچه رنگ من کم شده و حال خوبی ندارم، اما اگر بالی هم نداشته باشم، دیگر چه نیازی به پرواز و آواز دارم؟

هوش مصنوعی: زمانی که پیر شدم، متوجه شدم که خطاها و مشکلات از کمال و قدرت من کم می‌شود و راز و نشانه‌های عاقلی در وجودم نهفته است.

هوش مصنوعی: بیداران و شادان، صدای خود را بلند کنید؛ زیرا من نیز باید پیامی را که به ذهنم رسیده است به گوش شما برسانم.

هوش مصنوعی: من فقط درباره نرگس میخانه صحبت می‌کنم، که پیام‌هایی در دل دارد. اگر حوصله‌اش را دارید، دهانم را ببوسید.

هوش مصنوعی: زندگی‌ام به حدی منفعل و بی‌تحرک شده که حتی نمی‌توانم به اندازه‌ای که آب را به گرد و غبار تبدیل کنم، فعال باشم.

هوش مصنوعی: موج‌های زیبا و دل‌فریب در زندگی من نچرخند، چرا که شعر من در حالتی ناپایدار و ناتمام است.