غزل شمارهٔ ۲۱۹۳

هوش مصنوعی: عزیزم، مانند گل زیبایی که در میهمانی عشق چیده‌ای، من هم افتخار دارم. رفتار لطیفت مرا به یاد شمعی می‌اندازد که از نور چشم تو می‌درخشد.

هوش مصنوعی: از سکوت تو، هیجانی به وجود آمده که مانند قیامت است؛ به طوری که طوفان‌های گل را در گنجه‌ات پنهان کرده‌اید.

هوش مصنوعی: این دشت بی‌پایان برای تو که آرزوی بسیار داری، قابلیت حرکت ندارد و با نخستین لغزش قدم‌هایت، به رنگ اشک‌ها در آمده است. من به زیبایی و ناز تو افتخار می‌کنم.

هوش مصنوعی: همه خوبی‌ها به سمت توست و تو از حالت من بی‌خبر هستی. نگاه خفیانه‌ات به سوی خاک‌نشینان، باعث افتخار من است.