غزل شمارهٔ ۸۹۴

هوش مصنوعی: ما موجوداتی خاص و منحصر به فرد هستیم و نباید درباره وضعیت مالی و ظاهری‌مان سوال کنی. هیچ دانشمندی نمی‌تواند به‌درستی ما را توصیف کند، زیرا داستان ما فراتر از آن چیزی است که در ظاهر به نظر می‌رسد. ما چیزی داریم که در بطن خود نهفته است و این درک برای دیگران سخت است.

هوش مصنوعی: در اینجا گفته می‌شود که هر دو جنبه‌های گفتن و شنیدن، تنها توهماتی بیش نیستند. در واقع، ما همچون طوفانی هستیم که در این دنیای ناپایدار و پرصدا تنها یک ساز و صدا داریم و این همه چیز است.

هوش مصنوعی: در تمام وسعت وجود، فقط یک خلأ وجود داشت و در این فضای محدود هیچ چیزی نمی‌گنجید.

هوش مصنوعی: به یاد داشته باش که از لباس شخصیت (کسوت) عبرت بگیریم، چون ما همچنان در حال کشف و درک مسائل پیچیده‌ای چون ماهیت حباب هستیم و نمی‌توانیم به سادگی قضاوت کنیم.

هوش مصنوعی: در پی دستیابی به آرامشی عمیق و جنون‌آمیز، من از قطره‌ای تلاش کردم، اما دیگران گفتند که با این اندازه و تلاش ناچیز، راه به جایی نخواهی برد و بهتر است به دنبال چیزی دیگر نباشی.

هوش مصنوعی: ما چه تصوری داریم از رسیدن به آن جمال و زیبایی، در حالی که او وجود دارد و ما به هیچ وجه نیستیم و هیچ ارزشی نداریم.

هوش مصنوعی: ای پروردگار، با چه دارایی و ثروتی می‌توانم دامن ظرافت او را بگیرم، در حالی که هیچ امیدی برای برآورده شدن دعاهایم ندارم.

هوش مصنوعی: من مانند صفر هستم که نه به نقطه‌ای ارتباط دارم و نه به خطی وابسته‌ام. وجود من در همه جا هیچ است و چیزی نمی‌شوم.

هوش مصنوعی: من مانند یک خیال هستم که دهنش نامی ندارد. اگر از تو بپرسند نامم چیست، بگو نام خداست و هیچ چیز دیگر.

هوش مصنوعی: آبرو و خودخواهی من به خاطر خجالت و حس حیا از شخصی که شرم دارد، فقط به عرق بدنش محدود می‌شود.