غزل شمارهٔ ۱۳۳۷

هوش مصنوعی: مرا به ضعف و ناتوانی در خلق و کارهای بزرگ شناخته‌اند و مانند گلی که در دامن آتش قرار گرفته باشد، رنگ و حالتم تحت تأثیر این وضعیت قرار گرفته است.

هوش مصنوعی: به دنبال معجزه‌ای هستم که پیراهن سلامت و راحتی را بر تنم کند، تا از ناملایمات و دشمنی‌ها و آتش درونم دور شوم.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس از ماهیت بی‌رحم و طغیانی انسان‌ها باخبر نیست، زیرا به‌نظر می‌رسد که بر روی مردم، دامن غم و اندوهی گسترده شده که به آرامی تکان نمی‌خورد.

هوش مصنوعی: دود ناشی از دماغ و نمای خصوصیات انسانی مانند شمعی است که ریشه‌هایش به همه جا در سر کشیده شده است.

هوش مصنوعی: هر بار که ما و من از هم جدا می‌شویم، به خاطر امیدی است که به سلامتی و بهبودی داریم. این امید همچون دستی است که در حال پھیلش است و ما را به جلو می‌برد.

هوش مصنوعی: باید مانند شمع، به دور از خودخواهی زندگی کرد و به دیگران فکر کرد. این را به ما پیام‌هایی از تسلی خاطر می‌دهند.

هوش مصنوعی: از کمکی که به ما می‌کنید سپاسگزاریم، زیرا این حمایت ما را از درب ناتوانی دور کرده است.

هوش مصنوعی: صدای جرس را بشنو که از دور صدای کاروان می‌آید، نرو هر جا که آمده‌اند، دوستانی باقی نمانده‌اند.

هوش مصنوعی: در این دنیا به راحتی از دل و احساسات دیگران گذر نکن. آیینه را به جمع افرادی که بینایی ندارند، دعوت نکرده‌اند.