غزل شمارهٔ ۱۹۸۷

هوش مصنوعی: داستان عاشقان در تمام نامه‌ام موج می‌زند و از صدای قلمم هیجان زنجیر به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: در فضایی آرام و بی‌صدا، مشغول پختن دیگ زهد و فضل هستم و بر روی آن، حبابی از گنبد عمامه‌ام قرار دارد.

هوش مصنوعی: در زمانی که از تو دور هستم، تصمیم گرفتم درباره دردهایم بنویسم؛ اما اشک‌هایم به حدی زیاد شدند که به جای نوشتن، تنها قطرات خون دل از چشمانم سرازیر شد.

هوش مصنوعی: نوشتن و ثبت احساسات و افکار آسان نیست، چشمانم که بی‌نظیرند، خطوطی که بر روی بوم وجود کشیده می‌شوند، حاصل قلم من هستند.

هوش مصنوعی: کائنات و دنیای اطرافم به قدری شور و هیجان دارد که دیگر نمی‌توانم تحمل کنم. این شدت احساسات و شور و شوق من به حدی است که گویا همه چیز در حال سوختن و شعله‌ور شدن است.

هوش مصنوعی: در حالتی که احساس وحدت و اتحاد دارم، هیچ‌گونه اثر دوگانگی در من وجود ندارد. بوی خوشی که مانند غنچه‌ای عطرآگین است، حس لذت و تروتازگی را در من به وجود آورده است.

هوش مصنوعی: معنای من شامل اجزای بی‌رنگ و ناپیداست، مانند حبابی که به این اندازه سبک‌بال و دل‌شاد است. نوشته‌هایم نیز همین حال را دارند.