غزل شمارهٔ ۳۷۸

هوش مصنوعی: نمی‌دانم امشب آغوش چه کسی را در بر خواهد گرفت، چون حقیقت این است که ناراحتی من به آرامی مانند روشنایی شمع از کنار این شب می‌گذرد.

هوش مصنوعی: این دشت به خاطر نوری که از ماه درخشان بر آن می‌تابد، حالتی دارد که انگار پنبه‌ای نرم و لطیف زیر فشار شب قرار گرفته است.

هوش مصنوعی: در مورد حال و روز افرادی که در انتظار هستند چه می‌پرسید؟ فردا هنوز شیشه‌ی شراب در دست نیست و امشب بدون تلاش و زحمت، مستی جاری است.

هوش مصنوعی: دل از خیال بهشت و حوری دور کن، ای غافل! امشب یارت در آغوش تو خوابیده است.

هوش مصنوعی: پر طاووس تا کی می‌تواند با آرامش به گل بنشیند؟ خیال افسانهٔ خوابت امروز به ذهنت نمی‌آید.

هوش مصنوعی: حساب افرادی که بی‌خیال هستند، فرصتی برای فردا نمی‌طلبد. پس وقت را غنیمت شمار و خود را از دغدغه‌های امشب رها کن.

هوش مصنوعی: مبادا که فردا از کمبود و نقص خود خجل و شرمنده شوی؛ اگر امروز دردی داری و خاری به پا می‌زنی، آن را کنار بگذار و امشب را با قدرت و اطمینان سپری کن.

هوش مصنوعی: در اینجا شاعر اشاره می‌کند که با وجود نور و روشنی زیاد از شمع‌ها و چراغ‌ها، تنها یک حقیقت و معنی خاص روشن شده است. این معنی در واقع همان مسائلی است که شب گذشته در تاریکی پنهان بودند و حالا در شب کنونی نمایان شده‌اند. به عبارتی، با وجود همه نور و روشنایی، حقیقتی مهم و عمیق وجود دارد که تنها در شرایط خاص قابل درک است.

هوش مصنوعی: برخورد پیشانی انسان نشان‌دهنده سرنوشت و تقدیر اوست که در روز قیامت به وضوح نمایان می‌شود. امشب، بر روی لوح قبر، مطالبی نوشته شده که سرنوشت و حقایق را بیان می‌کند، حتی آنچه که برای ما قابل درک نیست.

هوش مصنوعی: مثل شمعی که از شدت تسلیم و فروتنی می‌سوزد، بدون اینکه از من امتحانی بگیری، از تمامی وجودم بگذر و هر بخشی از وجودم را بردار و بر دوش من بگذار امشب.

هوش مصنوعی: صبح زود، وقتی دلم پر از درد و دل‌تنگی است، باید احساسات و شکایت‌هایم را بیان کنم. بیا تا از چراغ روشن امیدی که دارم، در این شب تاریک و پر از ناامیدی، استفاده کنم.