غزل شمارهٔ ۱۷۳۸

هوش مصنوعی: علاقه به شهرت و معروفیت نشانه‌ای از خامی طبیعت انسان است، و تنها زیبایی ظاهری که بر روی ارتباطات و نام‌ها هست، مثل یک تصویر ساده و بی‌محتوا می‌ماند.

هوش مصنوعی: اگر نوحه‌خوان بر خود غمگین شود و به سختی بیفتد، دلش مانند آفتابی است که پس از غروب در خاک پنهان شده و تنها شب باقی مانده است.

هوش مصنوعی: از دیده‌های خود نباید مغرور شد، چرا که آنچه را که دیگران تحسین می‌کنند، ممکن است در واقع به نوعی انتقاد یا نکوهش از سوی آنها باشد. نباید در قضاوت‌های خود دچار فریب شویم و باید به عمیق‌تر اندیشید.

هوش مصنوعی: آیا کسی به خوبی‌ها و الفت‌ها توجهی دارد؟ آیا مروت و جوانمردی و ادب و شرم وجود دارد؟ تلاش افراد فاضل و دانشمند نسبت به یکدیگر تنها محدود به همین موارد است و چیز دیگری نیست.

هوش مصنوعی: چشمان زیبا و دلربا، مانند دامی هستند که عشق را به دام می‌اندازند. این نگاه چنان مسحورکننده است که تنها با یک لبخند می‌تواند تمام توجه را جلب کند.

هوش مصنوعی: هر چیزی که می‌بینی، فقط نمایشی از شگفتی و تاخت و تاز زندگی است. این باغ زیبا در واقع فقط یک نخل بادام است و چیز دیگری نیست.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس را شایسته‌ی آن زیبایی ندانسته است. عشق تنها یک نوع شگفتی و حیرت است که در آینه‌ی افکار و تصورات ما منعکس می‌شود.

هوش مصنوعی: در مسیر عشق تو، که تنها راه حل بی‌تابی و ناآرامی است، هر کجا که ناتوانی و توقف پیش آید، تنها آرامش و سکون وجود دارد.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای آه می‌کشد و اشکی می‌ریزد، ما در حالیکه شبنم هستیم، به تدریج به سرنوشت خود می‌رسیم و بس.

هوش مصنوعی: از وابستگی‌ها و تعلقات رها شو و به اندازه‌ای که می‌توانی از خودت بساز، زیرا همه چیز در دنیا تنها به ظاهر و سطحی است.

هوش مصنوعی: زمانی که تاریکی و سیاهی از موها رفت، تصور کردن خودرایی و خودپسندی اشتباه است. لباس هر بار که شسته می‌شود، فقط برای احرام و حالت خاصی است و نه بیشتر.

هوش مصنوعی: طبیعت بیدل مانند آینه‌ای است که معجزات را نشان می‌دهد؛ هر حرفی که از قلم او بیرون می‌آید، تنها الهامی است که به ذهنش رسیده.