غزل شمارهٔ ۲۱۰۰

هوش مصنوعی: با اینکه با دل و جان حاضر شدم، باز هم برای درخواست و خواستگاری‌ات اینجا آمده‌ام، دستم را مانند چمن در دستانت گرفته‌ام و به باغ تو آمده‌ام.

هوش مصنوعی: در میان جمعیتی که نماد امید به جهانی بهتر بود، خوابم برد و در سایهٔ دیوار تو قرار گرفتم.

هوش مصنوعی: من در دام نیاز و محبت تو بودم و به طور مکرر نمی‌توانم از این موضوع رهایی یابم؛ همچنانکه اسیر دلبستگی‌ام، بار دیگر دستت را گرفتم.

هوش مصنوعی: عشق با خرید و فروش متفاوت است. من خود را به خاطر عشق فروختم، چون کسی را که دوست داشتم، پیدا کردم.

هوش مصنوعی: هر احسانی که به دیگران می‌کنم، به نفع هدفی است که دارم. قیمت من را نپرس، زیرا به خاطر دستاوردهایم به اینجا آمده‌ام.

هوش مصنوعی: در اینجا صحبت از پیوستگی و ارتباط با یک جایگاه بالاتر است، جایی که در آن می‌توان بر مشکلات و کمبودها غلبه کرد. قطره‌ای که به منظومه‌ای بزرگ‌تر متصل می‌شود، نشان‌دهنده‌ی این است که فرد در تلاش است تا خود را از محدودیت‌ها رها کند و به دنیای وسیع‌تری قدم بگذارد؛ دنیایی که در آن با قدرت و اراده می‌تواند به دستاوردهای بیشتری برسد.

هوش مصنوعی: بی‌توجه به هر دو جهان، به من قول داده شد که تا زمانی که یک نگاه به تو بیندازم، در اینجا خواهم ماند.

هوش مصنوعی: با شوق و سرخوشی از خود بیرون می‌روم و می‌دانم که حالت شگفت‌انگیزی مرا هدایت می‌کند. به نظر می‌رسد که به یاد زیبایی و دلربایی تو، به اینجا رسیده‌ام.

هوش مصنوعی: دیگر چه جادویی می‌تواند آرزوهایم را به حقیقت تبدیل کند وقتی که از آن دنیا به خاطر رفتار تو به حسرت رسیده‌ام؟

هوش مصنوعی: من برای اینکه شادابی‌ام را به تو تقدیم کنم، با نگاهی شوق‌آور و چشم‌هایی درخشان که به رنگ لعل و شکر است، به پیش تو آمده‌ام.