غزل شمارهٔ ۱۷۶

هوش مصنوعی: در این مجلس که شب را به آغوش می‌کشد و صبح را به روشنی می‌آورد، جز تفکر و تأمل راهی نیست؛ پس تنها با یک اشاره چشم می‌توان پرده از رازها برداشت.

هوش مصنوعی: اگر در زندگی خود دنبال عبرت آموزی از روزگار هستی، باید پیش از آنکه فرصت‌ها از دست بروند، چشمانت را خوب باز کنی و به آنچه پیرامونت می‌گذرد، توجه کنی.

هوش مصنوعی: دل تو مثل آسمان است و به کار بسته می‌شود، از ما عاجزتر است و محیط هم فقط به اندازه یک ناخن دارد. بنابراین بگو تا قید و بند مروارید را باز کنیم.

هوش مصنوعی: عقل و درک انسان به خودی خود به آزادی نیاز ندارند، بلکه زمانی آزادی را طلب می‌کنند که نشانی از عشق و شور وجود داشته باشد و فرد را به رهایی از قیدها و محدودیت‌ها فراخواند.

هوش مصنوعی: اگر کلام تو از حقیقت و راست‌گویی سرشار باشد، بوی آگاهی به همراه خواهد داشت. با یک نفس، چشم جهان را به مانند سحر، باز کن.

هوش مصنوعی: گفتار بدون هدف و نفع شخصی، مناسب راهنمایی و هدایت است؛ بنابراین، تلاش کن تا این نامه به کلی باز شود و از خط‌های آن کم نشود.

هوش مصنوعی: نمی‌توان به آبرو و حیا آسیب زد و دل را رها کرد. تو مانند نوری هستی که به روشنایی می‌افزاید، پس از درون خود را با کمالات پر کن و آغوش زندگی را باز کن.

هوش مصنوعی: رحمت پروردگار نیازی به کمک دیگران ندارد. تنها با دعا و امید می‌توان به درهای رحمت او دست یافت. پس با دلی پر از امید به دعا و خواستن، به درگاه او روی آور.

هوش مصنوعی: از هر اثر قدمی، آیینه‌ای دیگر به وجود آمده است. مژه‌هایت را خم کن و راز و رمز خلوت را کشف کن و در را بگشای.

هوش مصنوعی: برای اینکه از غفلت خارج شوی، با دقت و هوشیاری به اطراف خود نگاه کن. اگر بخواهی به خواب خود چاره‌ای برسی، لازم است که با هر تلاشی که می‌کنی، به عمق مسائل پی ببری و از زخم‌های گذشته درس بگیری.

هوش مصنوعی: دل بزرگ و آزاد نمی‌تواند خود را به شکل ظاهری و محدودیت‌های دنیوی بسپارد. باید از قید و بندها رها شد و به آزادی واقعی دست یافت.

هوش مصنوعی: عزیزم، تو زبان نازک و حساس داری، پس بهتر است که دلت را جمع کنی. زیرا در زندگی، جز پوچی و تهی بودن چیز دیگری پیدا نخواهی کرد. پس بی‌پروا به جلو برو و از محدودیت‌ها نترس.