غزل شمارهٔ ۷۶

هوش مصنوعی: هیچ‌کس از لذت‌های خود نمی‌زند، بلکه مانند شمعی که نورش را فرو می‌برد، در اینجا به شوق و عشق خود را فدای دیگران کرده است.

هوش مصنوعی: در این جمع حاضر، صدای ناقوس کلیسا شبیه به صدای حرم به گوش می‌رسد و آنچه در اینجا دیده می‌شود، باعث شک و تردید نمی‌شود؛ بلکه می‌توان با اطمینان بر یقین خود تکیه کرد.

هوش مصنوعی: در مسیر صلح و آرامش، از فرصت‌هایی که پیش می‌آید بهره‌برداری کن، چرا که دین و ایمان تو به دور از زحمت و دشواری در هم آمیخته شده است.

هوش مصنوعی: اگر تو مانند شرری که به سنگ می‌تابد، در این وضعیت قرار داشته باشی، تصور کن که خود را همچون خانه‌ای بر دوش دیگران می‌سازیم.

هوش مصنوعی: سخاوت و بخل هر کدام به اندازه ظرفیت و مقدار ممکن خودشان وجود دارند. اینجا انسان تنها می‌تواند به اندازه وسعت و توانایی خودش از دیگران کمک کند.

هوش مصنوعی: به خاطر فریبندگی و حقارتت، غافل از این هستی که با پایمال کردن ارزش‌ها و پست‌فطرتی‌ها به خودت آسیب می‌زنی و هرگز متوجه نمی‌شوی که جایگاه واقعی‌ات کجاست.

هوش مصنوعی: در دنیای خیال و تصور، وجود یکتایی همچون قیامت معنای عمیق و گسترده‌ای دارد. هر جایی که به جستجو برمی‌خیزی، باید توجه و احترام به همین وجود خود را داشته باشی.

هوش مصنوعی: فراموشی زن در زندگی موجب می‌شود که جوهر و طبیعت او بهتر و روشن‌تر نمایان شود؛ به‌گونه‌ای که می‌تواند حقیقت وجود خود را به وضوح ببیند.

هوش مصنوعی: در این باغ نباید درگیر خواسته‌های نا سالم شد، زیرا گل آزادگی ویژگی‌های خاصی دارد و باید خود را از این خواسته‌ها رها کنی.

هوش مصنوعی: تصور اینکه جان کسی را بگیری، ظلمی است به روح‌های لطیف. تو مانند کسی هستی که دیگران را به قعر چاهی می‌اندازد و به خاطر نام و نشانی که دارد، هیچ توجهی به این ظلم نمی‌کند.

هوش مصنوعی: سایه در حال سجده به خاطر خطرات دور و برش ایمن است. بیدل، اگر تو نیز در پی امنیت هستی، باید بر جبین خود همچون نهالی قرار بگیری.