غزل شمارهٔ ۲۲۱۳

هوش مصنوعی: مانند یک دریا، من هم پر از اشتیاق و شوق هستم. از عمق وجودم حس می‌کنم که به کناری نیاز دارم و در عین حال، چون توفان، آغوشم آماده دریافت دیگران است.

هوش مصنوعی: با وجود بدبختی و تیره‌بختی‌ام، شور و اشتیاق درونم از بین نمی‌رود. زبان شعله‌ور وجودم نمی‌تواند خاموش شود و هیچگاه دود و غم نمی‌توانند آن را خاموش کنند.

هوش مصنوعی: در روز قیامت، اراده و اعتماد من سخت و دشوار است، زیرا وقتی که چشمانم را می‌بندم، تمام عالم از عدم و نیستی درمی‌آید و به هم می‌ریزد.

هوش مصنوعی: من از هیجان و شوری که در این دلربایی وجود دارد بسیار خوشحالم و هیچ نگرانی برایم باقی نمانده است. دل غمگین من همچون صدفی شده که صدای خویش را در پنبه پنهان کرده است.

هوش مصنوعی: در فضایی که من هستم، اگرچه تمایل بسیار دارم، اما نمی‌توانم نیاز خود را برآورده کنم. حتی اگر به وضعیت شمع تبدیل شوم و نور و روشنایی بدهم، حاضر نیستم که دود و غم خود را بفروشم.

هوش مصنوعی: خاطره و تصور زیبای گل را نمی‌توان در کنار من جا داد، مگر آن‌که مانند غنچه‌ای باز شود و رنگ آغوش من را بشکند.

هوش مصنوعی: هیچ هدفی در زندگی وجود ندارد که ارزش تلاش کردن داشته باشد. به همین خاطر، نمی‌دانم چرا برای چیزهایی که به اندازه نفس کشیدن هم اهمیت ندارند، کوشش می‌کنم.

هوش مصنوعی: هر جا که می‌روم، از گیجی و سردرگمی رهایی پیدا نمی‌کنم. چشمی که دارم مانند شبنم، سنگینی بار زندگی را بر دوشم احساس می‌کند.

هوش مصنوعی: من در حیرت و شگفتی به سر می‌برم، مانند اینکه در مقابل زبان و گفتار بی‌حرکت مانده‌ام. به طوری که همچون رنگی که از چشمهٔ آینه می‌جوشد، جوهر وجودم از درون من به حرکت درمی‌آید.

هوش مصنوعی: یاد من حضور شک و تردیدی را به تصویر کشید، به گونه‌ای که جهان به مثابه تعبیر آن خواب فراموش شده‌ای به نظر می‌آمد.

هوش مصنوعی: شکستن و آسیب دیدن به این سادگی نیست که در رنگ و حال و هوای خزان، آدم ناشناس و بی‌خبر از واقعیات به راحتی دچار بی‌حالی و افسردگی شود.