غزل شمارهٔ ۱۷۳۰

هوش مصنوعی: از مسیر زندگی مثل گرد و غبار بیرون برو و به صدها مشکل و موانع غلبه کن. ای پادشاه، با علم و دانش خود از قید فقر آزاد شو و دست به کار شو.

هوش مصنوعی: از نعمت‌های فراوان نباید ناامید بود، زیرا خوشبختی همیشه ممکن است ببید و در خاموشی نماند. صبحی تازه خواهد آمد، پس بی‌درنگ برخیز و آماده‌ی زندگی باش.

هوش مصنوعی: غبار دل به زمین می‌افتد و اثری از خود بر جای می‌گذارد، حالا که بار سنگین غم و اندوه بر دوش توست، به آرامی از جای خود بلند شو.

هوش مصنوعی: جهان در دو روز، از بدن مرده هم ساکت‌تر است. بگو تا دیوانگی، آتش به جانش بیفکند و دوباره بیدار شود.

هوش مصنوعی: به ثروتمندان فریب نخور و نسبت به امنیت خود مطمئن نباش، چراکه ممکن است این اعتماد به مانند دیوارهای کج و ناپایدار باشد که به آسانی فرو می‌ریزد.

هوش مصنوعی: رقیب شدن در مسیر شناخت و تحقیق کار ساده‌ای نیست؛ به‌خصوص وقتی که باید با مشکلات و چالش‌های بزرگ روبه‌رو شوی. مانند این است که باید از زمین بلند شوی و به تلاش خود ادامه دهی.

هوش مصنوعی: رفیقان را در غفلت و آگاهی شریک کن و مانند مژه‌ها که در خواب به هم نزدیک‌اند، با هم زندگی کن و در زمان بیداری هم دست در دست هم به حرکت درآیید.

هوش مصنوعی: غبار بیهوده‌ای که در دشت می‌پیچد، نشانه‌ای از یک بلاست. تو چه می‌کنی که کسی به تو گفت از خاک عدم بلند شو؟

هوش مصنوعی: صبح سر رسیده و قافله‌اش صدا می‌زند که ای کسی که از ظلم رنج می‌کشی، ما حرکت کردیم، تو هم بلند شو و به راه بیا.

هوش مصنوعی: مانند شمعی که نورش را می‌تاباند و در عین حال آب می‌شود، تو نیز باید به تلاش و تلاشگری خود ادامه دهی. خودت را جمع و جور کن و از سر تا پا بر خود بایست و به جلو حرکت کن.

هوش مصنوعی: در این دنیای پر از ظلم و ستم، تو که ناامید و در خواب هستی، به تو وعده می‌دهم که به آرزوی دل‌ات برسی. پس برخیز و حرکت کن.