غزل شمارهٔ ۲۲۸۳

هوش مصنوعی: هر بار که قدم برمی‌دارم، بخشی از وجودم را فراموش می‌کنم و به‌تدریج هر آنچه دارم، مانند نوشتن با قلم، از دست می‌دهم.

هوش مصنوعی: من از لفظ و سخن به دنبال معنی و مقصد دل خود هستم، اما اگر روزی به این مقصد دست یابم، دیگر به این الفاظ اهمیت نخواهم داد و آنها را فراموش می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای خواهش و تمنا، حقیقت را در ذهن من نپیچانید. زیر این پرچم، مانند شمعی که در انتهای علم (پرچم) قرار دارد، خود را گم خواهم کرد.

هوش مصنوعی: کسی که همیشه در پی بیشتر و بیشتر است، در نهایت تحت فشار حرص و نیاز می‌میرد. اما اگر قناعت را اختیار کند، حتی یک قطره عرق از تلاش و سختی‌اش برایش کافی خواهد بود.

هوش مصنوعی: من ادعای هدایت و عالمانه بودن دارم، اما این باعث شده که در این مسیر آواره و سردرگم بشوم. اگر کمی از این راه کمتر بروم، احتمالاً گم می‌شوم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که غبار راه‌های مجنون هر لحظه به یادم می‌آید، احساس می‌کنم آسمان بر سرم سنگینی می‌کند و زمین زیر پایم را گم می‌کنم.

هوش مصنوعی: بهار تنها ویژگی‌ای که دارد همین خودکفایی و بی‌نیازی است. هر چیزی را که از خودم گم کنم، در واقع با او، یعنی با بهار، گم می‌کنم.

هوش مصنوعی: دل من تاب دیدار تو را ندارد و وقتی تو می‌آیی، حتی برای خودم هم در آینه گم می‌شوم.

هوش مصنوعی: جهان مادی و ظاهری جدا از عالم خلوص و پاکی نیست. من در پیشگاه خداوند، مشغول تماشا هستم و در این میان، مجذوب زیبایی‌ای می‌شوم که گویی همه‌چیز را فراموش می‌کنم.

هوش مصنوعی: پیام‌آور این سرزمین فراموشی، کسی چون من نباشد؛ زیرا نامه‌ای دارم که هر جا می‌برم، آن را گم می‌کنم.

هوش مصنوعی: از عشق و شوق بی‌پروا صحبت نکن، چون هر چه را که پیدا می‌کنم، از وجود تا نیستی، گم می‌کنم.

هوش مصنوعی: من نمی‌دانم چطور می‌توانم خبری از خودم به دوستان غمگینم برسانم، چون حتی خودم در آن مسیر گم شده‌ام.