غزل شمارهٔ ۲۲۴۴

هوش مصنوعی: به وضوح می‌توان گفت که نه من فرد مشخصی‌ام و نه نماد خاصی، چون مانند تصویر افسانه‌ای عنقا، هر تصوری که از من دارید، تنها خیال است.

هوش مصنوعی: این دشت خیال خالی از هر چیز دیگری است و فقط با جنون و نفس من پر شده است، به طوری که به نظر می‌رسد هیچ چیز جز تصورات وهمی من در آن وجود ندارد.

هوش مصنوعی: گفتم وقتی که من مانند ماه تازه‌ای شوم، تمام حالم را نشان می‌دهم. اما از شرم، خودم را به صورت کامل نشان ندادم.

هوش مصنوعی: من چرا باید به توصیف شادی و موفقیتم بپردازم، در حالی که خودم هیچ توجهی به وضعیت و حال خود ندارم؟

هوش مصنوعی: با نداشته‌ایم، علی‌رغم لطف و فضل، نتوانسته‌ام در هنر چیزی به دست آورم و مانند موهای سرم، فقط به فقدان اشاره دارم.

هوش مصنوعی: از هر مژه‌ام، درد و غم‌هایی وجود دارد که نشان‌دهندهٔ احساسات عمیق من است. چه قدر شگفت‌انگیز است که این احساسات به مانند نامه‌هایی در پر و بال من گشوده می‌شوند.

هوش مصنوعی: هر چند که بی‌توجه از زندگی عبور می‌کنم، اما حال و احوالم مانند رنگی است که به سپر یک چرخش پیوسته می‌چسبد.

هوش مصنوعی: وجود من همچون سرابی است که به سرعت می‌گذرد. مانند عمری که در این دنیا پر از غبار و مه، فرصتی کوتاه داریم.

هوش مصنوعی: وجود من دردی است که درمانش در آتش نیست. نمی‌دانم باید چه کنم وقتی که ناله‌ام را کسی نمی‌شنود.

هوش مصنوعی: من چه کار می‌توانم بکنم وقتی هیچ مدیریتی بر جدایی ندارم، بیدل در آتش آرزوهای عاشقانه‌ام سوخته‌ام.