غزل شمارهٔ ۷۹۳

هوش مصنوعی: محرم حسن ازل به معنای آشنای همیشگی زیبایی است و در اینجا به این نکته اشاره می‌شود که اندیشهٔ دیگران و بیگانگان در این موضوع بی‌معناست. در کنار شمع عشق، پروانه‌ای وجود ندارد که به او نزدیک شود و به او بپیوندد.

هوش مصنوعی: در این دنیا که پر از جنون و آشفتگی است، هیچ‌کسی به درستی نمی‌داند چه باید کرد و در این میان، درد و رنج‌ها به‌طور مداوم شنیده می‌شود.

هوش مصنوعی: یاد تو آن‌قدر مرا دچار کرده که حتی اشک‌هایم نیز در چشمانم بی‌توجهی و سرمستی ندارند.

هوش مصنوعی: جز وحشت، هیچ‌کس در خانه‌ام نمی‌ماند و خود سیل نیز بیش از یک لحظه مهمان این ویرانه نیست.

هوش مصنوعی: گریهٔ شبنم بر روی گل بی‌فایده است، چرا که پرندگان رنگ و زیبایی را فراموش کرده‌اند و به آب و دانه اهمیت نمی‌دهند.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند از درک و دانش بهره‌مند شود، مگر آن که ذهنی پرآگاهی داشته باشد. خوشی ناشی از نوشیدن شراب نمی‌تواند بدون علم و آگاهی به دست آید.

هوش مصنوعی: شبنم در دل شب، اشک‌های من را به خود جذب کرده و نفس را به شدت به ضعیفی وامی‌دارد، اما صدای ناله‌ای از این دیوانه در زنجیر وجود ندارد.

هوش مصنوعی: مواظب باشید که از ظالم بی‌فرهنگ ایمن نباشید؛ او می‌تواند با ترفندهایش حتی محکم‌ترین سنگ‌ها را بشکافد، در حالی که یک اره‌ی معمولی قادر به این کار نیست.

هوش مصنوعی: ما هرگز نشنیده‌ایم که کسی با ناز و کرشمه‌ای مژه‌هایش را به هم بزند و دیگران را افسون کند، اما ما خود در شب‌های تاریک عشق، تجربه‌ای از آن داریم که حقیقتی فراتر از افسانه‌ها است.

هوش مصنوعی: ما در طول عمرمان مانند سرمه دور چشم او به چرخش درآمده‌ایم و مستی ما از سرنوشت و نوشتن سرگذشت‌مان به‌گونه‌ای است که هیچ محدودیتی در آن احساس نمی‌شود.

هوش مصنوعی: شور و حال ما مانند نغمهٔ ساز است که از کلام و سخن نشئت نمی‌گیرد. صداهایی وجود دارد که به گوش می‌رسد، اما هیچ‌کس در این خانه حضور ندارد.

هوش مصنوعی: تنهایی و دوری از دوستانم زجرآور است و تنها گریه خواهد کرد؛ دیگر نمی‌توانم به نماز نشسته و دعا کنم اگر که ظرفی برای آب هم نباشد.