غزل شمارهٔ ۱۸۳۷

هوش مصنوعی: در نهایت، مانند شمعی که می‌سوزد و ذره‌ذره از وجودش کاسته می‌شود، آرزو دارم که هیچ‌کس از ویژگی‌های من بهره‌مند نشود.

هوش مصنوعی: لیلی کجاست که کسی بیافتد و غم مجنون را احساس کند؟ ما از خود دور شده‌ایم و به دریای ناز و شیرین خود رفته‌ایم.

هوش مصنوعی: عشق به خاطر یاد و خیالات غیر، هیچگونه بویی ندارد. در واقع عشق مانند گل زیبایی است که از باغ خود بی‌نیاز و مستقل است.

هوش مصنوعی: این لحظه‌ای که می‌آید و می‌رود، فقط یک تصور از ماست که در زمین و آسمان به شادی و هیجان می‌گذرد و نوسانات زندگی‌اش را تجربه می‌کند.

هوش مصنوعی: در دنیایی که مردم بی‌خبر از حقایق و لحاظات واقعی هستند، هر سازنده‌ای، آهنگ و نغمه‌اش را طبق دیدگاه و تجربه خود می‌سازد.

هوش مصنوعی: هر کسی در بند زیبایی و طرز رفتار دیگری است، ما هم در پی خط تو هستیم، که زاهدان و عوام گرفتار ریش و دستورات خود هستند.

هوش مصنوعی: این مکان که درختان و سنگ‌ها در آن دیده می‌شوند، متعلق به زیبایی چه کسی است که هر سنگ از عشق و شوق خود در حال ذوب شدن است؟

هوش مصنوعی: با توجه به آرزوهای مردم، ما را به جهانی زیبا بسپار و از ما بخواه که غم دل‌نشین خود را فراموش نکنیم.

هوش مصنوعی: بی‌پرده بودن و نمایش واقعی بهار باعث شده که گل‌های باغ رنگارنگ شوند و این رنگ‌ها به دلیل پنهان کردن رازهای خودشان است.

هوش مصنوعی: از دور از کسی که با او آشنایی نداری چیزی نپرس، چون افرادی در حال ورود به زندگی خود هستند و درهای قلبشان به روی دیگران باز است.

هوش مصنوعی: در بارگاه حقیقت، ما چه نسبتی داریم؟ چرا که حتی به درک معانی ظاهری و مجازی خود نیز دسترسی نداریم.