غزل شمارهٔ ۱۹۲۸

هوش مصنوعی: در این محیط پر آشوب، جز ظلمی که در دل هر لحظه نهفته است، چیزی دیگر وجود ندارد و همچنین هزاران تیغ دو لبه که آماده برای آسیب رساندن هستند.

هوش مصنوعی: زمانی انسان با کفر و دین مواجه می‌شود، گاه در اندوه و گاه در یقین است. باید از فتنه‌ای که در کمین است، با احتیاط برخورد کند.

هوش مصنوعی: در وجود من نشانه‌هایی از پذیرش زیبایی و هنر وجود ندارد، مانند کاغذی که در آغوش خود رطوبت دارد و نمی‌تواند چیزی را بهتر از این حال نشان دهد.

هوش مصنوعی: اگر پای به سنگ بگذارد، تلاش و اراده قوی باعث پیشرفت می‌شود و در زیر زمین، ریشه‌های علم به طور پنهانی در حال رشد هستند.

هوش مصنوعی: ما با دل راضی و خرسند در میان چمن‌ها زندگی می‌کنیم؛ در حالی که زیبایی و ارزش گل‌های ما در خواب عمیقی است و باغ ارم در آغوش ما جای دارد.

هوش مصنوعی: خشکی ذهن و کمبود درک باعث شده که ذات انسانی من نابود شود. اینجا من تنها ناظر و درخواست‌کننده‌ای هستم که خودم را در دفتری غمگین می‌بینم و قلمی را در دست دارم که با اندوهی عمیق به تصویر می‌کشد.

هوش مصنوعی: زمانی که خواسته و آرزو برآورده شد، فقر از غنا دمید و درویش کاسه‌ای در دست داشت که در آن ساغر جمشید را نگه داشته بود.

هوش مصنوعی: اگر عشق و محبت و جذبه‌ای در کار نباشد، چرا این دنیا و هستی به خود می‌بالد و خود را مهم می‌داند؟ چرا انسان‌های ناپیدا و ناشناخته در آغوش این دنیا قرار دارند؟

هوش مصنوعی: آسیب‌ها و مشکلات زندگی نتوانسته‌اند مانع از احساس گرسنگی و اشتهای شدید من شوند، و صدای غرغر شکم همچنان در گوشم می‌پیچد.

هوش مصنوعی: خود را متکبر و بی‌اعتنا نشان مده، زیرا این رفتار فقط نشانه‌ی ناتوانی است. بهتر است سر را پایین بیندازی و به آرامش و فروتنی در کنار دیگران بیایی.

هوش مصنوعی: انسان با ایثار و فداکاری خود شناخته می‌شود و نه با داشتن مال و ثروت. داشتن پول و دارایی به تنهایی نمی‌تواند نشان‌دهنده شخصیت و بزرگی فرد باشد.

هوش مصنوعی: بیدل به زیبایی و خلوص روح اشاره دارد که از خیال‌های جسمانی رسته و از زنگارهای دنیوی دور شده است. او به وضوح نور را در آینه می‌بیند و ظلمت را در آغوش خود قرار می‌دهد.