غزل شمارهٔ ۲۹۶

هوش مصنوعی: ای عشق من، که مانند جام‌های پر از می، مسحور و حیرت‌زده‌ام، حلقه‌های زلف گره‌گشای تو در گوشه‌های دل‌تنگی من همچون دام‌های عاشقانه‌ای به دام افتاده‌اند.

هوش مصنوعی: در لبخند تو از زهر خشم کاسته نمی‌شود، همچنان که در شوری پسته، تلخی بادام‌ها کاهش نمی‌یابد.

هوش مصنوعی: دامن تو بسیار گرانبهاست و من به شدت بی‌صبرم. اضطراب من از کمبود تو به اندازه‌ای است که این احساسات آشفته، همچون غباری از خاک، به وجود می‌آورد.

هوش مصنوعی: شعله‌ی آتش من ناشی از ترس از خاموش شدن است، همان‌طور که در سنگ، دزد می‌ماند. شروع من به عنوان یک راهزن، مرا به انجام کارها و رسیدن به مقصد می‌رساند.

هوش مصنوعی: چشم من از لای گلجام‌ها به دنیا نگاه می‌کند تا کلبه‌ی تاریک من روشن شود.

هوش مصنوعی: مدتی است که من، به عنوان یک شکارچی از زندگی، در این دنیای وسیع احساس تنهایی و فقدان می‌کنم. مانند امواج دریا که از شدت ترس به سمت دیگر می‌روند، من نیز به دلیل تنهایی‌ام از دام‌های موجود در اطرافم فرار می‌کنم.

هوش مصنوعی: بنیاد وجودم به حدی از جنون و آشفتگی رنج می‌برد که حتی اگر از آستانم رنگ بام‌ها را بگیرند، تأثیری بر من نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: از آسیب‌های راحتی و آسایش هم نباید خیلی مطمئن باشی، چه اینکه آب با ارزش در نهایت به خاک تبدیل می‌شود.

هوش مصنوعی: شعله‌های دل من همچون نامه‌ای پیچیده هستند که هر لحظه به سوی نبود و عدم پیام می‌فرستم.

هوش مصنوعی: این شبستان فقط ناشی از غبار چشمان بیدار است. دود چراغ‌ها جمع شده و رنگ زیبای شب‌ها از بین رفته است.

هوش مصنوعی: بدون زیبایی او، مجالس ما نورانیت ندارند. حتی چشمان جام‌ها هم از موج‌های غمگین می‌چشند.