غزل شمارهٔ ۱۴۶۹

هوش مصنوعی: هر کس که به خودخواهی و فخر فروشی من و دیگران توجه کند، همان حالت را در آسمان‌ها هم مشاهده می‌کند.

هوش مصنوعی: آینه در هر طرف حقیقت را به درستی نشان می‌دهد، اما به دلیل ناآگاهی و کم‌بصیرتی، تو ممکن است اشتباه ببینی.

هوش مصنوعی: هرکس که خود را تسلیم می‌کند و به درگاه رحمت خداوند می‌نگرد، با امید و چشم دوخته به آستانه‌ی لطف و رحمت خداوند است.

هوش مصنوعی: اگر آنقدر آگاه باشی که خدا همیشه تو را زیر نظر دارد، جرأت نخواهی کرد کاری را انجام دهی که نباید انجام دهی.

هوش مصنوعی: زندگی و آرامش کدام است که صبح ما تنها یک نشانه کوچک از خود بر آسمان باقی می‌گذارد؟

هوش مصنوعی: هرگز حقیقت را از دست نده؛ حتی اگر کسی ناتوان باشد، او با کمک عصا می‌تواند به زندگی خود ادامه دهد و مسیرش را ببیند.

هوش مصنوعی: اگر یک فرد آزاد، خود را به محدودیت‌ها و قید و بندهایی درآورد، چه چیزی را در آینه می‌بیند؟ این موضوع نشان‌دهنده این است که آزادی واقعی در محدودیت‌ها و قید و بندها گم می‌شود و جای تأسف دارد.

هوش مصنوعی: بلبل ما چه کند، اگر نتواند صدای خود را از گل محو کند، در این حال، همه جا پر از دعای استغفار و درخواست‌های الهی است.

هوش مصنوعی: خوب است که ما هم مانند شبنم به آرامی و لطافت ذوب شویم و بر آب بیفتیم، چرا که آن باغ پرگل، توجهی به ما دارد.

هوش مصنوعی: همه چیز به گذشته مربوط می‌شود و حال و آینده‌ای دیده نمی‌شود. هرجا که نگاه کنی، فقط گذشته را می‌بینی.

هوش مصنوعی: من به خاطر درد و آرزوهایم به شدت از خودم کاسته‌ام، به طوری که هرکس من را می‌بیند، می‌پندارد که موهای زیادی دارم.