برگردان به زبان ساده
عمریست ناز دیدهٔ تر میکشیم ما
از اشک، انتظار گهر میکشیم ما
هوش مصنوعی: سالهاست که با چشمان پر از ناز و محبت زندگی کردهایم و از اشکهای خود به انتظار چیزی ارزشمند و قیمتی میگذرانیم.
تسخیر حسن، درخور حیرتنگاهی است
صید عجب به دام نظر میکشیم ما
هوش مصنوعی: زیباییای که تحت تأثیر نگاههای شگفتانگیز قرار میگیرد، باعث میشود ما به جاذبههای عجیب آن توجه کنیم و در دام جذابیتش بیفتیم.
دامنکشان ز ناز به هرسو گذر کنی
چون سایه زیر پای تو سر میکشیم ما
هوش مصنوعی: ما به خاطر ناز تو در هر جا که بروی، مانند سایهای زیر پاهایت خواهیم بود و به تو میپیوندیم.
از خلق اگر کناره گرفتیم، مفت ماست
کشتی ز چارموجِ خطر میکشیم ما
هوش مصنوعی: اگر از مردم دور بمانیم، این دوری برای ما گران نخواهد بود؛ زیرا ما در دریای پرخطر زندگی شنا میکنیم و باید از چالشها و سختیها عبور کنیم.
پرواز ما سری نکشید از شکست بال
امروز ناله هم تهِ پر میکشیم ما
هوش مصنوعی: ما امروز اگرچه شکست خوردهایم و بال و پر ما آسیب دیده، اما هنوز هم با تمام وجودمان ناامید نیستیم و تلاش میکنیم.
ای چرخ! پاس آه دل خسته لازم است
این رشته را ز پای گهر میکشیم ما
هوش مصنوعی: ای چرخ، ای گردونهی دنیا، پاسدار و نگهدار درد و رنج دل خستهی من هستی. ما این رشتهی وابستگی را از پای جواهر زندگیام قطع میکنیم.
عمریست در ادبکدهٔ وضع خامشی
از ناله، انتقام اثر میکشیم ما
هوش مصنوعی: مدت زیادی است که در فضایی که به ادب و آرامش میپردازد، از درد و رنجی که در دل داریم، نشانههایی بر جا میگذاریم.
شمع خموش انجمن داغ حیرتیم
خمیازهٔ خمار نظر میکشیم ما
هوش مصنوعی: ما در این جمع ساکت و خاموش، مانند شمعی در تاریکی، با حیرت و شگفتی به اطراف خود نگاه میکنیم و انگار در حالت خواب آلودگی و بیحوصلگی به تماشای دیگران نشستهایم.
داغ سپهر، مرهم کافور میبرد
زین آه کز جگر چو سحر میکشیم ما
هوش مصنوعی: آتش دل ما را که از غم روزگار میسوزد، فقط با مرهمی از کافور آرامش میدهد. این درد و اندوه همچون آهی است که از عمق جان برمیخیزد و ما آن را در دل در شب سرد احساس میکنیم.
همچون نفس، بنای جهان بر تردد است
در منزلیم و رنج سفر میکشیم ما
هوش مصنوعی: مانند نفس، وجود جهان به تو وابسته است؛ در حالی که ما در اینجا زندگی میکنیم و دشواریهای سفر را تحمل میکنیم.
فرصت، کفیل اینهمه شوخی نمیشود
آیینهای به روی شرر میکشیم ما
هوش مصنوعی: فرصت اجازه نمیدهد که همیشه شوخی کنیم؛ ما آینهای به روی شعله میکشیم.
بیدل! به جرم آنکه چو آیینه سادهایم
خاکستر است آنچه به بر میکشیم ما
هوش مصنوعی: بیدل به خاطر سادگیامان، که مانند آینهای صاف و بیپنهان هستیم، باید تحمل کنیم که آنچه به دلمان میآوریم، چیزی جز خاکستر نیست.
