غزل شمارهٔ ۱۷۹۸

هوش مصنوعی: تمایل به آزادی باعث نخواهد شد که به زحمت و وابستگی‌ها دچار شوی؛ اگر هم با بار وابستگی‌هایی مواجه هستی، آنها را به دوش نکش و به راحتی رها کن.

هوش مصنوعی: ای آتشِ زبانه‌کش از این مشعل، در پایان باید دمی آزاد شوی. اگر هم کامل در سنگ سختی، باز هم تسلیم نشوید.

هوش مصنوعی: عقلم به هنجار زندگی نمی‌رسد، وقتی که دل شاداب و عاشق است. اگر نمی‌خواهی که از زیبایی معشوقه‌ات دور شوی، باید با احتیاط عمل کنی و در می‌خانه خود را غرق نکن.

هوش مصنوعی: شمع به خاطر زیبایی‌اش باعث خجالت می‌شود و تو باید در این وضعیت، سر خود را بالا نگه‌داری و تسلیم نشوی.

هوش مصنوعی: اگر سایه‌ای از تو جدا شود، برای هستی‌ات سودی نخواهد داشت. هر کجا که بخواهی برو، ولی از جایی که ایستاده‌ای، پا برندار و از خود دور نشو.

هوش مصنوعی: نرمی و ظرافت باعث نمی‌شود که احساسات تحریک‌پذیر شده و از ادب خارج شوند. بنابراین، به هیچ‌وجه نباید دقت و احتیاط خود را در مورد مسائل حساس از دست بدهیم.

هوش مصنوعی: خشکی و بی‌حالی بر دوستان بیشتر خوشایند است، اگرچه دنیا مانند آب است، اما اگر تنها ساغرمت را بگیری، از آن کم کن.

هوش مصنوعی: تحمل و سختی کشیدن از بدی‌های زندگی بهتر است تا وابستگی به چیزهایی که بر سر راه ما قرار دارند. اگر در زندگی موانعی به نام خار دارید، بهتر است با آن‌ها بسازید و رنج آنها را به جان بخرید، تا اینکه خود را به بند وابستگی‌ها و روابط نادرست بزنید.

هوش مصنوعی: صحبت کردن در اینجا فرصتی برای روشنفکران و دل‌های آگاه است. این مکان پر از انعکاس و حقیقت است، بنابراین نباید نفس خود را در این فضا درگیر کنی.

هوش مصنوعی: دل از ناراحتی وطن آوارگان می‌چرخد و ای کسانی که ترحم دارید، ماهی را از دریا با دام صید نکنید.

هوش مصنوعی: ای نقاش که با رنگ‌های زیبا و ظریف خود، فطرت و احساسات ما را تحت تاثیر قرار می‌دهی، حیای ما را به چالش می‌کشی و ما را از حالت طبیعی خود خارج می‌کنی.

هوش مصنوعی: تو نیز مانند مجنون، نسبت به آزادی علاقه‌مند هستی و اگرچه ریشه‌ات به دامن صحرا وصل است، نباید از آن جدا شوی.