غزل شمارهٔ ۱۲۷۷

هوش مصنوعی: دل به شدت در تلاطم و هیجان است، ای کاش شب پایان یابد و صبح بیاید، اما هنوز شب فرا رسیده است.

هوش مصنوعی: اشک‌های من آنقدر بی‌نتیجه بوده که باعث شده رحم و دل من به زوال برود و مانند ستاره‌ای که در آسمان محو می‌شود، از بین برود.

هوش مصنوعی: بدون حضور تو، یاد بهشت را کردم و در نتیجه، مردن را به عیادت بیماری تب آوردم.

هوش مصنوعی: من از این که در انتظار مانده‌ام خجالت‌زده‌ام، ولی جانم که دیگر نیست، بر لب آمده است.

هوش مصنوعی: خبر خوشی از طرف مستان به ما رسیده است، اینکه قاصدی از سرزمین شراب و نوشیدنی آمده است.

هوش مصنوعی: در زمانه‌ای که عقلای جامعه را دیدم، متوجه شدم که دیوانهٔ ما به شکلی مؤدب و با نزاکت رفتار می‌کند.

هوش مصنوعی: از کسانی که در دنیای قدرت و موقعیت‌های اجتماعی هستند، توقع خوش‌اخلاقی نداشته باشید، چون در چنین جایگاهی، اخلاق به فراموشی سپرده می‌شود و تنها به دنبال منافع خود هستند.

هوش مصنوعی: هر جا که صحبت از مسائل مهم یا مشکلات پیش می‌آید، باید مراقب باشی که آبرو و اعتبارت به خطر نیفتد.

هوش مصنوعی: گفتم وقتی که صحبت می‌کنم، هر قدم که به جلو می‌روم، سخن در گوشم می‌رسد.

هوش مصنوعی: در کسب و کار موفق نیستی، اما از هر عملی که انجام دهی، تجربه‌ای به دست خواهی آورد.

هوش مصنوعی: من هنوز به آن حد از دانش نرسیده‌ام که بتوانم عمق حقیقت را در آینه‌ی خودم ببینم؛ شب به سراغ من آمده و من در جستجوی پاسخ هستم.