غزل شمارهٔ ۱۷۴۶

هوش مصنوعی: من در حالتی هستم که هیچ کس نباید نسبت به آن بی‌توجهی کند. نپرس چرا به این حالت درآمده‌ام، چرا که این حالت نتیجه‌ی صدای فریاد من است و این صدا همچون پنبه‌ای نمی‌گذارد که چیزی به گوشت برسد.

هوش مصنوعی: ناتوانی من از وضعیت سکوت مشخص است؛ وقتی لب به سخن می‌آورم، مانند ناله‌ای بر باد است. از من نپرس.

هوش مصنوعی: عشق به اوج رسیدن و تلاش برای پیشرفت، ذات زندگی من است. من همچون شمعی هستم که با رنگ‌ها و مواد گوناگون ساخته‌ام، پس درباره ریشه‌ها و بنیان وجودم سوال نپرس.

هوش مصنوعی: زیبایی به وضوح قابل مشاهده است، اما عشق برای دل راحت و آسوده نیست. جایی که زندگی شیرین و دلنشین باشد، از فرهاد نپرس.

هوش مصنوعی: عشق و محبت به دیگران نتوانسته است دل من را تسخیر کند، زیرا من به اندازه‌ی یک نفس وحشی بی‌تاب و آزاد هستم، پس از من این موضوع را نپرس.

هوش مصنوعی: من یک عمر در باغ جنون گردش کرده‌ام و حالا دیگر نیازی به پرسش درباره‌ی سرو و شمشاد نیست؛ چون فقط صدای ناله‌های دل را می‌شناسم.

هوش مصنوعی: در این بیت به این موضوع اشاره می‌شود که هیچ‌کس نمی‌تواند به همان اندازه که فردوسی در ایجاد امید تاثیرگذار بوده، موفق باشد. گوینده از خود می‌گوید که از آثار بهزاد برمی‌خیزد و به نوعی به توانایی‌های خویش اشاره دارد و از دیگران می‌خواهد که در این باره نپرسند.

هوش مصنوعی: این جمله از عمق فاجعه و درد خبر می‌دهد. در آن موج‌های زندگی به خاطر ظلم و ستم‌هایی که وجود دارد، در حالت رکود و بی‌حرکتی به سر می‌برند. زندگی به گونه‌ای افسانه‌ای و خیالی به نظر می‌رسد و نباید از درد و مصیبت‌هایی که بر انسان‌ها می‌گذرد، سوالی کرد.

هوش مصنوعی: من از خاک ساخته شده‌ام و عشق، ناخواسته مرا گرفتار کرده است. ای حیا، مرا از شرم بینداز و از ننگ صیادم نپرس.

هوش مصنوعی: هرجا صحبت از کلام و واژه‌ای هست، معنا و مفهوم متعالی‌ در آن نهفته است. دیگر از حال و وضعیت روح‌ها و بدن‌ها از من چیزی نپرس.