غزل شمارهٔ ۲۲۸۱

هوش مصنوعی: گاهی اوقات با ناله یا تپش قلب خود، احساسات درونی‌ام را بیان می‌کنم. یعنی دل‌ام به شدت می‌سوزد و از درد پر است.

هوش مصنوعی: مدت‌هاست که نوشیدن باده‌ای که در جامش گرمی دارد، لذت‌بخش است. شیرینی که به مثل سحر، با نفس سردی به آن می‌دهم.

هوش مصنوعی: سجده‌ای که من انجام می‌دهم، بی‌ثمر است، گویی که در برابر چهرۀ یار، که مانند تیغ تیز است، قرار دارم. به نظر می‌رسد که نتوانسته‌ام خود را برای این دیدار آماده کنم و به نوعی در حال نابود شدن هستم.

هوش مصنوعی: خدایا، نگذار که به خاطر ناز و زیبایی‌ام، افرادی که بار مسائل را به دوش می‌کشند، دچار زحمت و خستگی شوند. من می‌خواهم هدیه‌ای بیاورم.

هوش مصنوعی: فقر من به صورت خاصی خودنمایی می‌کند و بر روی من تأکید دارد. من کارهایی انجام می‌دهم که حتی نمی‌توان به خاطر آرزوها و خواسته‌هایم انجام داد.

هوش مصنوعی: من در تصویر ذهنی خود، واقعیت را به گونه‌ای می‌نویسم که به اشتباه به حقیقت تبدیل شود و از این طریق احساس تنهایی می‌کنم.

هوش مصنوعی: با خودم می‌اندیشم که چقدر حیرت‌انگیز است عکسی که وجود ندارد، اما من هنوز در آینه‌ام آن را می‌پرورانم.

هوش مصنوعی: تنهایی و دوری از وطن باعث نمی‌شود که محبت و عشق به آن در دل من کم شود. هرچقدر هم که دور باشم، محبتش در قلبم باقی می‌ماند و با هر نفس که می‌کشم، این احساس در وجودم زنده می‌شود.

هوش مصنوعی: با الهام از زیبایی‌های پاییز، به طور هنرمندانه و با ذوق، هزاران رنگ مختلف را به تصویر کشیده‌ام، اما همچنان برگ‌های زرد گلی را می‌سازم.