غزل شمارهٔ ۱۹۱

هوش مصنوعی: خاکستر ما مانند شعله‌ها نیست و رنگ آرامی که از وجود ما بیرون می‌آید، بر ما غلبه کرده است.

هوش مصنوعی: ما در خاموشی‌مان ناله‌هایی داریم و در آغوشِ ناکامی، پرواز کردن را تجربه می‌کنیم.

هوش مصنوعی: ما مانند اشک شمع هستیم که به خاطر شرم از ابراز نیاز، با عرق از پیشانی‌امان می‌چکد و این عرق در واقع به عنوان ارزش و گوهر وجود ماست.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس بدون تأمل و دقت به درد و رنجی که از زخم‌های عمیق قلبی من نشأت می‌گیرد، توجه نکرده است.

هوش مصنوعی: به خاطر آرزوی تو، آنقدر در عالم خواب و خیال غرق شدیم که می‌توان از خاکستر وجود ما، گلی به نام خمیازه برداشت.

هوش مصنوعی: بدون زیبایی تو، روز را با لباس مژه‌های اشکین تاریک می‌کند و چشمان تر ما پر از گریه است.

هوش مصنوعی: در جایگاهی که کلام، نمایانگر احساسات قلبی است، وقتی که سکوت می‌کند، نیروی وجودی ما تحت تأثیر قرار می‌گیرد و نابود می‌شود.

هوش مصنوعی: نمی‌توان نوشته‌های روی پیشانی ما را خواند، زیرا وجود ما همچون آتش گمشده‌ای است در دل سنگ، در جستجوی ستاره‌ای.

هوش مصنوعی: کینه‌ای که در دل ما وجود دارد، فقط تحت تأثیر نازک‌کاری و ناز کردن چشمان توست و جز در دل خود ما، نتوانسته است رشد کند و به میوه‌ای برسد.

هوش مصنوعی: ما مانند آینه‌ای هستیم که در آن، وارستگی و بی‌پیری را نمایش می‌دهیم؛ اما در صفحات زندگی‌مان، سادگی جایی ندارد و هیچ چیز نتوانسته است این سادگی را در ما ثبت کند.

هوش مصنوعی: در هر مکان، حال و هوای سبکی و شادابی را به مانند شبنم تجربه می‌کنیم، تا دلمان سنگین و غم‌گین نشود، مانند گوهری که به خاطر وزنش به ته آب می‌افتد.

هوش مصنوعی: آزادی واقعی را نمی‌توان در رویا و آرزوهای ناشی از سرخوشی یافت، زیرا وقتی به واقعیت‌ها می‌نگریست، محدودیت‌ها و موانع همچنان وجود دارند که تفکرات ما را به بند می‌کشد.

هوش مصنوعی: ما به قدری در برابر زحمت و درد تو مقاومیم که دیگران بابت مشکلات ما شرمنده شوند. هر کسی که از درد تو رنج بکشید، دیگر از ما عبور کرده و به نوعی بر ما غلبه کرده است.

هوش مصنوعی: به تلاش و آرزوی عاشقانه‌ی بیدل توجه نکنید، زیرا عشق او به قدری عمیق و غنی است که با هیچ چیز دیگری قابل مقایسه نیست و هیچ ظرفی نمی‌تواند تمام احساسات او را در خود جای دهد.