غزل شمارهٔ ۱۹۸۳

هوش مصنوعی: بی‌دلیل درد دل‌های پنهانم را مخفی نکردم، بوی شراب از شکسته شدن شیشه‌ام به گوش رسید.

هوش مصنوعی: دل من همچون دیگی است که به خاطر وجود حباب‌های آرامش، از جوشیدن باز نمی‌ایستد. هرچند که درونم پر از التهاب و شور فکر است.

هوش مصنوعی: در عمق هر موی من، تعداد زیادی آرزو و امید به پرواز درآمده است، مانند تخم‌های عنکبوت که از پایه تا رأس وجودم را پر کرده‌اند.

هوش مصنوعی: هیچ چیزی نیست که بر آتش وجود من آب بریزد و آن را خاموش کند. اگر شرم و حیا نبود، شغل من عشق و محبت می‌بود.

هوش مصنوعی: سال‌هاست که به خاطر خواسته‌ام در جوانی دیوانه و آشفته‌ام. چشم‌های زیبا و فریبنده‌اش، برای من از تمامی دردها و رنج‌هایی که کشیده‌ام، بزرگ‌تر و عمیق‌تر است.

هوش مصنوعی: اگر نفس را در سینه‌ام حفظ کنم، این به خاطر زیبایی نمایانی است که در من وجود دارد. نباید غافل باشم از صورت شیرین، زیرا این احساس ضعف و ناتوانی‌ام را به چالش می‌کشد.

هوش مصنوعی: به خاطر اشتیاقی که به نوشیدن شراب دارم، گل را همچون شمعی رنگین کرده‌ام و احساساتم در این حالت مانند گداز شیشه‌ای هستند.

هوش مصنوعی: با وجود کمبود فرصت‌ها و مشغله‌های زیاد، هرگز از اشتباهات و غفلت‌های خود سوال نکن. چون در دل من، حتی در سخت‌ترین شرایط نیز، فکر و اندیشه‌ای پرتلاطم و پرشور وجود دارد که همیشه به ساختن و بزرگ کردن ایده‌ها و احساسات منجر می‌شود.

هوش مصنوعی: ناله و زاری اگرچه دل را در پوشش خاکی پنهان کرده، اما باز هم به مانند یک دختر بی‌غم، در غبار ناشناس بودن خود می‌سوزم و تلاشم برای رشد و شکوفایی است.