غزل شمارهٔ ۱۶۹۰

هوش مصنوعی: من نمی‌گویم که به آسمان نگاه کنی یا در گردشی بیفتی، اما تو باید به جلو و به چیزهایی که در دسترس‌ات هستند توجه کنی.

هوش مصنوعی: به آسمان پرواز کن و به آرامی به جلو برو، غفلت و بی‌توجهی نمی‌گذارد که به ارزش‌های واقعی زندگی دست یابی. به قدرت و عظمت سایهٔ پرندهٔ بزرگ توجه کن.

هوش مصنوعی: به مشکلات و سختی‌های زندگی بی‌توجه نباش و با فکر کردن به آنها، چشم خود را باز کن و به خوبی اوضاع را بررسی کن.

هوش مصنوعی: ای زاهد، چرا این‌قدر در حق بینایی بی‌مهری می‌کنی؟ از تنهایی بیرون بیا و به زیبایی‌های آفرینش خدا نگاه کن.

هوش مصنوعی: حبابی که بدون سر و پا است، پیام مهمی از دریا دارد. این پیام به ما می‌گوید که ای فراموشکار، گاهی اوقات باید به زمانی که داریم و فاصله‌مان از خودمان توجه کنیم.

هوش مصنوعی: مانند نی که از ضعف و ناتوانی ناله می‌زند، من هم در دل خود حزینی دارم. از تو می‌خواهم که با نفس‌کشی‌ات به من کمک کنی و نغمه‌ی خود را به من نشان بدهی.

هوش مصنوعی: در این باغ زیبا، هر جا که نگاه کنی، قطره‌های شبنم به خوشحالی بر روی زمین می‌افتند، در حالی که گل‌ها به خاطر احساساتشان می‌گریند. هوا را تماشا کن.

هوش مصنوعی: سیل در ویرانه‌ها به آرامی حرکت می‌کند و تماشای آن، به یاد اوضاع و رفتار تو، مانند قیامت بر دل من می‌آورد. بیا و نگاه کن.

هوش مصنوعی: جبین سود و رنگ تهمت همچون خون بر پایت نشسته است؛ در فضیلت‌هایی که باید داشته باشی، این رنگ حنا را مشاهده کن که نشان‌دهنده پرهیزگاری و ادب است.

هوش مصنوعی: به عدالت و با حیا باش، زیرا حسادت باعث می‌شود که خود را از دیگران دور کنی. به آن چشمی که به خودت نگاه می‌کند، به ما توجه کن.

هوش مصنوعی: شما باید مانند شمع آماده باشید و از خود بگذرید. ای غافل، به جای پای خود نگاه کن و متوجه نشانه‌های خودت در این دنیا باش.

هوش مصنوعی: از آدم‌های بداندیش و نامهربان انتظاری از مروت و لطف نداشته باش. تو باید به وفا و صداقت خود ادامه دهی و به رفتارهای ناپسند و بی‌رحمانه این افراد توجه نکن.