غزل شمارهٔ ۱۹۵۲

هوش مصنوعی: من از آگاهی و خیال‌های تو آسیب دیده‌ام و در چنین حالتی، در بین احساسات و افکار مختلف، فرصت‌های از دست رفته زیادی را تجربه می‌کنم.

هوش مصنوعی: من به قدری از شهرت و نام و اعتبار خود شرمگین هستم که انگار وجودم مثل گوهری است که بر اثر نورهای دیگر، مانند شبنم، خود را می‌فروشد و تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

هوش مصنوعی: چشم او به خاطر کار سخت و دشواری که تقدیر برایش رقم زده، نابینا شد. پیش از آنکه نسیمی از گل نرگس وزیده و بادام را لمس کند، دچار این بلای بینایی شد.

هوش مصنوعی: به خاطر شرمندگی، گل‌های لب با خنده شبنم می‌درخشند. اگر آن دختر زیبا کمکی کند، لبخند به دنیا می‌آورد.

هوش مصنوعی: خبر خوشی برای کسانی که در دشت‌های بدون آب هستند، دارم. من اشک‌هایی دارم که در این روزها به مانند دریا خواهند شد.

هوش مصنوعی: به خاطر حجم زیاد فرصت‌ها و اضطراب‌هایی که در انتظار وصال دارم، دل پر از درد و ناراحتی‌ام به خاطر پیام‌های غم‌آور جوش می‌زند.

هوش مصنوعی: هیجان و شوقی که در آرامش‌ها وجود دارد، به اندازه شوق فرشته جبریل نیست؛ قلبی که به خاطر دریافت وحی و الهام می‌تپد، حالتی ناز و لطیف دارد.

هوش مصنوعی: ما در دنیای عشق و محبت تجربیات و احساساتی را شاهد بوده‌ایم که حتی سکندر، آن پادشاه بزرگ، نتوانسته در آینه نی یا در جام جمشید بیابد.

هوش مصنوعی: همراهی با تو باعث شده که همه چیز از دلم رخت بربندد. در چشمان حیرانم دیگر نشانی از باران یا نم وجود ندارد.

هوش مصنوعی: موج نفس به آرامی در حال حرکت است و به‌نظر می‌رسد که آرامش و آسایش در کشور ما از بین رفته است.

هوش مصنوعی: از این خانه، نوایی پر از شوق و شادی به گوش می‌رسد، که در سایه دیوار و زیر پشت بام پنهان است.

هوش مصنوعی: درست کردن و رام کردن افراد دنیا کار آسانی نیست، مثل اینکه بتوان بدون زحمت چوب‌های خام را خم کرد.

هوش مصنوعی: موعظه را نمی‌توان با نیرنگ و هدف مخصوصی به بدی نامید، این فریب همیشه بر هر کسی که بخواهی، کارساز است.

هوش مصنوعی: بی لب شیرین او، بیدل در جشن خوشی ما، مینا و قدح تبدیل به باده‌ای می‌شوند که در اجساد سمی است.