غزل شمارهٔ ۱۹۸۶

هوش مصنوعی: دیشب مانند نی، از دلِ پر درد من ناله‌هایی بیرون می‌آمد که از کاغذم جاری می‌شد. این ناله‌ها از درونِ نامه‌ام به بیرون می‌ریزد و به گوش دیگران می‌رسد.

هوش مصنوعی: شمع فقط می‌تواند بسوزد و نمی‌تواند کاری دیگر انجام دهد، مانند آینه‌ای که از نورش بهره می‌برد. در این وضعیت، مانند این است که من فقط برای سوزش و درد و هیجان زندگی‌ام وجود دارم.

هوش مصنوعی: تا کی باید در آرزوی محو شدن از ناز و دلربایی‌های تو به سر ببرم و به افکار عمومی و پسند و ناپسند آن‌ها فکر کنم؟

هوش مصنوعی: در دنیا ارزش‌گذاری‌ها متفاوت است و به همین دلیل، اگر شرایط درست بود، من در دنیای نادانی می‌توانستم به عنوان یک فرد برجسته و عالم شناخته شوم.

هوش مصنوعی: در حضور من، آسمان هیچ چیز ارزشمندی ندارد، زیرا زاهد با نیرنگ، پاکدامنی‌ام را با عمامه‌ام به چالش می‌کشد.

هوش مصنوعی: قابلیت بیان سخن و اندیشه‌های عمیق، فراتر از ظرفیت من است؛ بنابراین، نمی‌توانم به خوبی معانی لطیف و زیبا را بر روی کاغذ بیاورم.

هوش مصنوعی: تا کی باید احساس تنهایی‌ام را پنهان کنم؟ حالا که مثل صبح که رنگ خاکی دارد، لباس من هم همین حال را دارد.

هوش مصنوعی: به دلیل بی‌نیازی و عدم وابستگی من به زیبایی‌ها و جلوه‌های ظاهری، دیگر حس و حالی به بوی خوش یوسف و پیراهن او ندارم.