غزل شمارهٔ ۸۴۷

هوش مصنوعی: در غیاب تو، مژگان نمی‌تواند چه بگوید، چرا که چشمی است که باید با انگشت به در آید.

هوش مصنوعی: چون نی از تنگدستی و اندوه می‌نالد، ما هم به چند و چون این درد فشرده‌ایم و تا کی باید فقط با ناله سر کنیم؟

هوش مصنوعی: من خوشحالم که در دنیای پر زحمت، بدون اینکه به راحتی کارهایم را انجام دهم، در مرکز توجه و کار نیستم و از فشارهای زندگی دورم.

هوش مصنوعی: نوشتن خط برای من مانند بازی با یک ابزار بیهوده است، ای کاش بتوانم چیزی به نوک انگشتم بیفزایم که بر این خط‌های بی‌روح رنگ و بویی بدهد.

هوش مصنوعی: در طبیعت جهان، حرکتی بدون اراده و خواسته وجود دارد. چه کسی است که بتواند با اندیشه و تفکر، بر سر انگشت خود چیزی را به وجود آورد یا بر آن تأثیر بگذارد؟

هوش مصنوعی: از کار کردن در این باغ چیزی جز ناخن‌های آسیب‌دیده نصیب‌مان نشده که نشان از تلاش و زحمت ماست.

هوش مصنوعی: مدتی است که در حال تماشای رنگ چمن هستی و در تلاشی به دنبال چیزی هستی که مثل غنچه‌ای باشد که به گل تبدیل شده و از آن می‌توان با احتیاط یاد کرد.

هوش مصنوعی: تو از حقیقت مراقبتم خبردار نشده‌ای، تا چه زمانی مانند شمعی در حال ذوب شدن به آرامی در حال خاموشی هستی.

هوش مصنوعی: تقلید نمی‌تواند جای لذت واقعی از تحقیق و جستجو را بگیرد، همان‌طور که زبان نمی‌تواند به خوبی احساسات را با اشاره‌ی انگشت بیان کند.

هوش مصنوعی: ای بی‌کس، در این راه ناامیدی، هیچ خاری وجود ندارد که دردش غیرقابل تحمل باشد.

هوش مصنوعی: بیدل از دنیای مادی و نشانه‌های انسانیت محو شده است. امروز چیزی جز علامت‌هایی از بی‌توجهی و سردی احساسات در دنیا باقی نمانده است.