غزل شمارهٔ ۱۹۸۵

هوش مصنوعی: اگر در جنون خود نتوانم پیمانم را قطع کنم، بعد از این، این نه آسمان و سرنوشت من است، بلکه تنها صدای ناله‌ام است که مثل یک گوی و چوگان در بازی به حرکت درمی‌آید.

هوش مصنوعی: هر نگاهی که به من می‌افتد، به نوعی بار سنگینی از آرزوهای نا برآورده را با خود دارد. اما آیا کسی هست که بتواند صدای ناله و افسردگی من را از چشمان حیرانم بشنود؟

هوش مصنوعی: درباره زیبایی و شوری که از عشق و جذابیت معشوق به من دست داده است صحبت می‌کند. در میان گل‌ها، رنگ و بوی خاصی دارم و صدای من در میان پرندگان نغمه‌ای است که به عشق و زیبایی اشاره دارد.

هوش مصنوعی: من به خاطر خواسته‌هایم در دل خود بسیار گریسته‌ام و با اینکه همیشه درد و رنج را احساس کرده‌ام، اما هر جا که برمی‌خیزم، صدای ناله‌ام را می‌توان شنید.

هوش مصنوعی: سال‌هاست که در تاریکی بی‌کسی به سر می‌برم. وطنم کجاست؟ آه! اگر این چراغ در این شب‌نشینی نبود، ناله‌ام چه می‌شد؟

هوش مصنوعی: برای دستیابی به آرامش واقعی، یک بار باید از خودمان فاصله بگیریم. اگر حال خوب و آرامشی پیدا کنم، اما همچنان در درونم احساس ناپایداری و نگرانی دارم.

هوش مصنوعی: در هیچ جایی از وجود انسان، تأثیرپذیری وجود ندارد، اما روزگاری پیش آمده که صدای ناله من در حال پیچیدن و پریشانی است.

هوش مصنوعی: تن من از پوست و مغز خالی شده، ولی هنوز فریاد و درد من قطع نشده و دست از آن نمی‌کشد.

هوش مصنوعی: پرواز مرغی افسانه‌ای به نام عنقا از سرزمین من گذشت، من به دنبال این هستم که این خانه خراب ویران، کجا خواهد رساند ناله‌های من.

هوش مصنوعی: اگر پایم در راه ادب خسته شود، نگرانی ندارم؛ زیرا گاهی اوقات صدای ناله‌ام به سوی محبوبم می‌کشد.

هوش مصنوعی: خبر خوشی از آرامش‌ را می‌دهم، که از یک ضربان قلب، مانند سپند، تبدیل به خاکستر شدم و ناله‌ام مانند دامن به دور می‌پیچد.

هوش مصنوعی: بیدل از ناتوانی‌ام می‌گوید که درد دل‌ام را بدون هیچ‌گونه زحمت و پیچیدگی می‌توان فهمید، مثل نگاهی که افراد ناتوان به درد و رنج خود دارند.