غزل شمارهٔ ۱۸۴۵

هوش مصنوعی: مباد من به دام کسی بیفتم که با فریب و نیرنگش قصد دارد به هدف خود برسد، زیرا من با تلاش و زحمت خود، امیدی را که دارم با هزینه و رنج خود به دست آورده‌ام.

هوش مصنوعی: ما در واقع به یکدیگر نیاز داریم و این نیاز ماست که ما را به هم متصل می‌کند. در غیر این صورت، هر فردی زندگی خودش را دارد و به مسائل و خواسته‌های متفاوتی فکر می‌کند.

هوش مصنوعی: فضای احساسی من هنوز تحت تأثیر خودبسندگی و بی‌نیازی است و من همچنان در قید و بند زنجیر هستم که ناشی از جنون و هدفی خاص است.

هوش مصنوعی: از دریا هیچ بهره‌ای نیست، زیرا چشم حبابی از دل کاسهٔ ناامیدی ساکن شده است.

هوش مصنوعی: مقابله با قدرت و عزم کسی مثل ابرام آسان نیست. بنابراین، باید از فرهاد بیستون، که نمونه‌ای از اراده و استقامت است، خود را دور نگه‌دارید؛ چرا که او در پی هدفی بزرگ است.

هوش مصنوعی: دل را از امیدها خالی کن، زیرا نادانی می‌تواند به بی‌نیازی تبدیل شود. جهان پر از آموزش‌ها و دانش‌ است که هدف‌های خاصی را دنبال می‌کند.

هوش مصنوعی: منصور به دلیل عدم کنترل بر نفس خود، به عافیت نرسید و از زبان بی‌صدا هم پی به هدفی فریبنده برد.

هوش مصنوعی: من به دنبال گروهی بزرگ و باعظمت گشتم و ناگهان دلم تپید و گفت: فقط یک قدم بیرون برو و هدف تو همین است.

هوش مصنوعی: ما به خاطر شرم، هیچگاه به کسی نگاه نکرده‌ایم، اما بی‌دلیل نیست که ما اینقدر بی‌زبان و عاجز هستیم.