غزل شمارهٔ ۱۵۷۱

هوش مصنوعی: یاد تو همچون آتشی است که هیچگاه خاموش نمی‌شود، مانند زخمی که بعد از گذشت زمان هم فراموش نمی‌شود و همیشه در ذهن باقی می‌ماند.

هوش مصنوعی: از این نوع آمیختگی‌ها که در نهایت به پشیمانی منجر می‌شود، کسی باید خوشحال باشد که دلش هرگز شاد نمی‌شود.

هوش مصنوعی: بوی کباب در مجلس تنهایی‌ام خوشایند است، چون در آنجا از بی‌مکانی و درد بی‌حسی هیچ‌گونه لذتی احساس نمی‌کنم.

هوش مصنوعی: در جایی که انسان‌ها به تنهایی و ناامیدی دچار می‌شوند، ظلم و ستم بر آنها تأثیری ندارد و شهید نمی‌شوند.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که کسی که در حال نوشیدن شراب است و به دنیای اطرافش بی‌توجه است، تمامی این زیاده‌روی‌ها و غفلت‌ها به دلیل دل‌بستگی‌ها و وابستگی‌های عاطفی است که او را از فهم و درک واقعیات دور کرده است. در حقیقت، در حالتی از مستی و بی‌خبری به سر می‌برد که عقل را به حاشیه رانده و نمیتواند به درستی ببیند یا فکر کند.