غزل شمارهٔ ۸۵۶

هوش مصنوعی: در این دنیا، کسی نیست که با آرامش کامل و بی‌توجه به زمان و مرگ، رفتاری داشته باشد؛ چرا که حتی وجود نفس هم نمی‌تواند او را از یاد مرگ دور کند.

هوش مصنوعی: در این باغ همه ما به استقبال پاییز رفته‌ایم، همچنان که گلی که به خاطر نزدیک شدن به فصل خزان به چیدن در می‌آید.

هوش مصنوعی: به خاطر درخواست‌های زیاد و امیدواری‌هایی که داشتیم، نفس‌مان مانند اشکی که از چشم می‌چکد، آرام و بی‌صدا به سمت آنچه می‌خواستیم سرازیر شد.

هوش مصنوعی: غیرت و شجاعت او مثل کبابی است که با شدت و حرارت به نتیجه می‌رسد، همان‌طور که میوه‌های رسیده با پا شکسته می‌شوند تا به مقصد برسند.

هوش مصنوعی: قطع وابستگی به خود بسیار دشوار است، مانند زمانی که عمرم به پایان نزدیک شده و در حال تحمل آن هستم.

هوش مصنوعی: من مانند اشکی هستم که به خاطر ناامیدی‌ام راهی در پیش دارم، با تمام وجود به تو احترام گذاشته‌ام، اگر از من بگریزی.

هوش مصنوعی: از افراد بی‌فهم و نادان، اطاعت و تسلیم نکن. مانند درخت سرو که به خاطر بی‌فایده بودن، سرش را خم نمی‌کند و همیشه راست و استوار باقی می‌ماند.

هوش مصنوعی: به دنبال زیبایی‌هایی که از دست رفته نگرد و نپرس چرا بهار شگفتی‌های آینه دیگر دیده نمی‌شود.

هوش مصنوعی: به گوشه‌ای نشسته‌ایم و داستانی شنیده‌ایم که فرصتی برای نفس کشیدن به ما نمی‌دهد و این داستان آن‌قدر جذاب است که حتی نتوانسته‌ایم به دیگر جوانب زندگی‌مان توجه کنیم.

هوش مصنوعی: تصور وجودی غیرواقعی شکل گرفت و به سبب تفکر، خواب به فصل آرامش وارد شد.

هوش مصنوعی: با تلاش و زحمت، به مقام و منزلت دست نمی‌یابیم؛ نمی‌توان تنها با دویدن و کوشش بی‌هدف به موفقیت‌های بزرگ دست پیدا کرد.