غزل شمارهٔ ۱۷۱۳

هوش مصنوعی: تو با زیبایی خودت به ما می‌نمایی و مثل هزار آینه درخشان شده‌ای. ای گل، دلیل اینکه این همه شراب به چهره‌ات آمده چیست؟

هوش مصنوعی: چهره‌ای که امروز در آینه دیده می‌شود، چنان از درد و مصیبت به نظر می‌رسد که انگار زخم عمیقی به جانش نشسته و خون می‌ریزد. این تصویر به شدت تحت تأثیر و تألمی عمیق است که ناشی از ضربه‌ای ناگهانی و قوی است.

هوش مصنوعی: در تنهایی تو، شرم تو نشانه‌ای است از یک لبخند که مانند قفلی بر روی جواهرات درونی‌ات بسته شده است.

هوش مصنوعی: تو با چهره‌ای درخشان و پر از شرم به خانه‌ام آمده‌ای و دوباره شعله‌ای دیگر از عشق و هیجان را در دل من برافروخته‌ای.

هوش مصنوعی: اگر کسی وفادار باشد و زخم‌های دل او بر اثر بی‌توجهی دیگری باشد، او در واقع زخمی و شهید عشق است. طعنه‌ای که به او زده‌اند، دردی را ایجاد کرده که نشان می‌دهد فراموشی نسبت به ادب و محبت می‌تواند عواقب بدی به همراه داشته باشد.

هوش مصنوعی: ای خط زیبا و خوش‌نقش، نگذار که دل من به خاطر این شوخی‌های تو شکسته شود. چرا دوباره با این طرز نوشتار خود به دلم زخم زده‌ای؟

هوش مصنوعی: هیچ‌کس با دل غمگین و تیره نمی‌تواند به درون دل کسی راه پیدا کند. ای سرمه، چرا به این در زدی در حالی که دل را این‌گونه نمی‌توان به دست آورد؟

هوش مصنوعی: ای چشم، تو که با شگفتی و تعجب در حال تماشا هستی، گویی که در باغی پر از گل قدم گذاشته‌ای و در اینجا یک دانه مژه نیز به حالت حیرت در آمده است.

هوش مصنوعی: دل خود را از تلاش برای به دست آوردن چیزی خالی کرده‌ای و این چه دیوانگی است که با وجود خاکی بودن، دوباره خود را به زینت و زیور می‌آرایی.

هوش مصنوعی: بیدل، چه توهمی داری! در این راه، نه به شکلی بیافت، فقط اشکی بر چشمان مرطوبت ریخته‌ای و دوباره قدم برداشتی.