غزل شمارهٔ ۳۶۴

هوش مصنوعی: در اینجا به یاد تو نشسته‌ایم و اشک می‌ریزیم. مثل جواهراتی رنگارنگ که در آب افتاده‌اند و به خاطر تو، دل‌مان شکسته است.

هوش مصنوعی: من دیگر توانایی تحمل غم خود را ندارم و از گریه کردن نیز خودداری نمی‌کنم. حالا که بی‌اختیار به سوی این وضعیت آمدم، مانند سنگی هستم که در آب نشسته‌ام و احساس بی‌پناهی می‌کنم.

هوش مصنوعی: به آرامی با دقت رفتار کن و از بدخواهی دیگران در امان باش؛ چرا که مانند شعله آتش، در دل گیاهان بی‌ارزش و خارهای بی‌فایده، جنگی وجود ندارد.

هوش مصنوعی: کسی که در کنار جوی، آرزوی شنیدن آواز خوان و طعم شراب را در سر دارد، نغمه‌های موسیقی را که مانند امواج در آب می‌لرزد، درک می‌کند.

هوش مصنوعی: شعله عشق من از چشمانم مانند اشک به بیرون ریخت و پنهان کردن نفس نهنگ در آب غیرممکن بود.

هوش مصنوعی: در بی‌تابی و دوری تو، به خاطر رنج و سختی که متحمل می‌شوم، در این شب تاریک نشسته‌ام و مانند سنگی در آب، احساس ناتوانی و خجالت می‌کنم.

هوش مصنوعی: از غم فراق تو، خاک این جهان را با گریه به باد می‌سپاریم. هنوز هم به مانند مژه‌هایی که به آب می‌زنند، در تلاشیم تا یاد تو را زنده نگه داریم.

هوش مصنوعی: شعلهٔ زیبایی تو هیچگاه از شدت شوق و علاقه کمتر نخواهد شد، همان‌طور که نمی‌توان رنگ برگ لاله را از آب جدا کرد.

هوش مصنوعی: در این دوران مانند زمان توفان نوح است که دنیا در آب نام‌ها و ننگ‌ها غرق شده است.

هوش مصنوعی: ما همه در زمان خودمان دلیر و قوی هستیم و اگر در جای خود نباشیم، ممکن است شبیه به یک پلنگ در آب باشیم که خارج از محیط طبیعی‌اش است.

هوش مصنوعی: آوای گریه‌ام به گونه‌ای است که تمام جهان را تحت تاثیر قرار داده، مانند گلستانی سرسبز. در خیال خود، تو را در آب تصویر کرده‌ام.

هوش مصنوعی: از شدت گناه و تأثیر آن، ناله‌ام همانند عرقی است که از نفس خارج می‌شود، مانند موجی که به آرامی بر اثر برخورد تیر در آب جابه‌جا می‌شود.

هوش مصنوعی: هر چیزی را که می‌بینم، حالتی از مستی و نشئه‌گی دارد و در این روزگار، برای اندیشه کردن به خودم می‌گویم که به آب نگاه کن.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس از این فضای تنگ و محدود، شان و اعتبارش را حفظ نکرده است، مگر کسی که در لحظات سختی و تنهایی، مثل گوهر ارزشمند، نفس خود را در آب نشانده و قوی و مقاوم بوده است.