غزل شمارهٔ ۶۵۰

هوش مصنوعی: دل به یاد زیبایی و شگفتی تو به شدت مشتعل است و آتشین شده؛ مثل این‌که ما در حضورت، آینه‌ای داریم که در برابر آفتاب شعله‌ور شده است.

هوش مصنوعی: بدن ما مانند شمعی است که از ناشیگری و شادی ذوب شده است؛ هرکجا که نگاه کنی، آب دیده می‌شود، اما در اینجا احساس آتش و حرارت وجود دارد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که زنده‌ام، از نوسانات و دلمشغولی‌ها رهایی ندارم. قلبم به شدت می‌تپد و نگران است، همچنان که در میان خار و خاشاک، دو چیز دردناک و آتشین وجود دارد.

هوش مصنوعی: اگر روز باشد و نور خورشید بتابان، گرما و زندگی در جهان جاری است، اما اگر شب فرارسد و شمعی روشن شود، همچنان آتش و حرارت وجود دارد. زندگی و انرژی، حتی وقتی که روز نیست، همچنان ادامه دارد.

هوش مصنوعی: عشق زمانی نمایان می‌شود که به عمق دل من نفوذ کند، مانند طلسمی مستحکم. این راز در واقع آتش است.

هوش مصنوعی: اگر کسی بی‌ادب باشد و از درد و رنج دیگران غافل شود، نمی‌تواند به راحتی از کنار آن‌ها بگذرد. حتی اگر مشکلی کوچک مثل تاول در پا پیدا شود، می‌تواند به اندازه آتش سوزان خطرناک و دردناک باشد.

هوش مصنوعی: ما شبیه شمعی هستیم که در شعله و سوز خود می‌سوزد. اگر می‌خواهی از درد و آتش ما بپرسی، بدان تا زمانی که رنگ و نوری در کار هست، ما همچنان با آتش زندگی می‌کنیم.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی به آرامش برسی، باید در عمق وحدت و یکپارچگی غرق شوی. برای ماهیانی که در دریا زندگی می‌کنند، هر چیزی جز دریا، آتش و خطر محسوب می‌شود.

هوش مصنوعی: جز به گمنامی نمی‌توان به آرامش و امنیت دست یافت، و در غیر این صورت، سفر ما تا رسیدن به اوج و به سمت تیزهوشان همراه با آتش و خطر خواهد بود.

هوش مصنوعی: بیدل به خاطر بی‌تابی‌هایش، نیازی به دلیلی ندارد؛ زیرا از دل گرمش، نفسش در ته پا آتش تشکیل می‌دهد.