غزل شمارهٔ ۱۷۸۵

هوش مصنوعی: من قلبی دیوانه و مجذوب دارم که به موهای پیچ‌درپیچ او وابسته است، و نمی‌توانم مانند صدای زنجیری که در بند است، او را در اختیار داشته باشم.

هوش مصنوعی: اگر از خواب راحت و آرام دور باشم، چشمانم نمی‌توانند تحمل کنند و در مقابل سر فرود می‌آورند تا اینکه تیرهایی که به سمتش پرتاب شده، به بالینش نرسد.

هوش مصنوعی: تو به خاطر وابستگی‌هایت درک نمی‌کنی که صدای دل و احساسات عمیق چه تأثیری دارد، اما کسانی که در جستجوی حقیقت هستند، می‌دانند که صدای جرس چه پیام‌هایی برای گمشدگان دارد.

هوش مصنوعی: نگو که عاشق افسرده است اگر نمی‌توانی او را آزاد بگذاری. مانند گلی با رنگ‌های مختلف که زیر بال تغییرات، پرواز می‌کند.

هوش مصنوعی: عواقب بی‌توجهی‌های ما را چه کسی می‌تواند بفهمد، چون این عواقب مانند رویای نرم و لطیفی است که تنها حیرت خالص را به همراه دارد و هیچ تفسیر روشنی ندارد.

هوش مصنوعی: این بزم با ظرافت‌های سفالین و چینی، روزی فرو خواهند ریخت. تو باید بر اساس فقر و ثروت، خود را برای بروز ناگواری‌های آینده آماده کنی.

هوش مصنوعی: من از دنیای ممکنات و مشکلاتی که در آن بودم رها شده‌ام، اما هنوز اثر زخم‌هایم با من است و گویی بلاهایی که بر سرم آمده، همواره در جریان است.

هوش مصنوعی: صحرای محبت مکان شگفت‌انگیزی است که باید در دل آیینه به خواب بروی تا زیبایی‌های آن را از چشم شکارچی‌اش ببینی.

هوش مصنوعی: من احساساتی دارم که از دل دردماگرفته نشأت می‌گیرد، و این احساسات همچون زنجیری ویرانگر بر روح من سایه افکنده‌اند و نمایی غمناک را از زندگی‌ام به تصویر می‌کشند.

هوش مصنوعی: هرگز عشق واقعی در دل عاشق از بین نمی‌رود، حتی اگر به پیری برسد. عشق همچنان مانند شمعی سوزان باقی می‌ماند و هیچ چیزی نمی‌تواند آن را خاموش کند. صبح زود هم نمی‌تواند این عشق را محو کند.

هوش مصنوعی: جوانی‌های تو آن‌قدر ارزش ندارند که بخواهی به خاطر پیری و شرم، با چشمان نازک‌تراشیده‌ات به آن‌ها نگاه کنی.

هوش مصنوعی: از پرسیدن دربارهٔ جسم و دنیای مادی و وابستگی به آن خودداری کن، زیرا روح بی‌خبر از جنون و دیوانگی است و این روح خاکی که من دارم، به زنجیر محدودیت‌ها و دلبستگی‌ها گرفتار است.