غزل شمارهٔ ۲۲۹۶

هوش مصنوعی: من به حدی از حق و باطل خسته شدم که دیگر نمی‌خواهم چیزی بشنوم. بیفکنید این سازها را تا بتوانم صدای واقعی دل را بشنوم.

هوش مصنوعی: من از معنای عمیق نی بی‌خبرم، اما چاره‌ای نیست جز اینکه هرچه لیلی می‌گوید را از محمل بشنوم.

هوش مصنوعی: اگر تاثیری از معانی بر ما بگذارد، شعور ما به تدریج کم‌رنگ می‌شود. بهتر است که به حرف‌های خودمان بیشتر توجه کنیم تا از غفلت دور بمانیم.

هوش مصنوعی: زمانی که در آرامش و راحتی به سر می‌بریم، هیچ‌گونه خطری احساس نمی‌شود. کاش بتوانم از طرف دیگر ساحل صدای هیجان‌انگیزی بشنوم که نشان‌دهنده شور و حال زندگی است.

هوش مصنوعی: نیاز و شرم می‌توانند به حدی قوی شوند که مانند ذوب کردن سنگ عمل کنند. وا آه! اگر بتوانم صدای کسی را بشنوم که با لب‌های خاموشش صحبت می‌کند، چه تاثیری خواهد داشت.

هوش مصنوعی: دوستان از خون من ناامید نخواهند شد، به آن‌ها کمی مهلت می‌دهم تا نام قاتل را بشنوند.

هوش مصنوعی: ای کاش وقتی که بعد از مرگم قلبم می‌زند، آنقدر تلاش کنی که بتوانم صدای پرواز موجودی را از میان غبار بشنوم.

هوش مصنوعی: دل من از یاد نفس و وجودش غافل نمانده و نمی‌خواهد که از آن دور بمانم. صدای جاده مرا به خود می‌کشد تا نغمه‌های منزل را بشنوم.

هوش مصنوعی: این بیت به بیان این موضوع می‌پردازد که شوق و هیجان موجود در زندگی به راحتی قابل درک نیست. نویسنده به نوعی از ناآگاهی یا بی‌توجهی دیگران اشاره می‌کند و می‌گوید که گوش او از درک واقعیات محروم است، بنابراین نمی‌تواند به راحتی این احساسات را بشنود یا بفهمد.

هوش مصنوعی: سکوتی که در فضای اینجا حاکم است، مرا به شدت مضطرب کرده است. دلم می‌خواهد صدای شمع را بشنوم تا شاید کمی از حال و هوای جشن و شادی انباشته شود.

هوش مصنوعی: به خاطر ذات و سرشت خودم، از نشان دادن علم و مهارت‌هایم خجالت می‌کشم و به خاطر همین وقتی شعرهای بیدل را می‌شنوم، دلم می‌خواهد آب بشوم و ناپدید شوم.