غزل شمارهٔ ۲۲۳۴

هوش مصنوعی: اگر این گریه من باعث بشود که حاصل زندگی‌ام را برباید، پس مانند صبح که شبنم اشک از دل شسته می‌شود، من نیز با این اشک‌های دل‌تنگی خود می‌ریزم.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم به آرزوی وصال تو دست پیدا کنم، همانطور که نمی‌توانم نفس کشیدن را از این آینه‌ی پاک جدا کنم.

هوش مصنوعی: از زخم‌ها و دردهایم نمی‌توانم فرار کنم، مثل این است که ریشه‌ی تاکی که انگور می‌دهد، هرگز نمی‌تواند به حالت گره‌دارش برگردد.

هوش مصنوعی: کشتی‌ای که بی‌موج و بی‌حرکت باشد، هرگز به ساحل نمی‌رسد. در این نبرد و سختی‌ها، نمی‌توان به راحتی از مرگ دور ماند.

هوش مصنوعی: چرا چمن‌ها رنگی نمی‌گیرند؟ مدت زیادی است که من به خاطر آرزوی تو، به خاک تبدیل شدم.

هوش مصنوعی: نفس من به شدت و پیچیدگی مانند پیچ و تاب موی معشوق است که تنها سینهٔ شکافتهٔ من می‌تواند آن را باز کند، چون شانه‌ای برای مرتب کردن آن وجود ندارد.

هوش مصنوعی: از شدت ظلم و ستمی که بر من رفته، دیگر نپرسید که چه حالی دارم. فقط بدانید من به زیبایی و لذت در حال سقوط و فنا هستم.

هوش مصنوعی: ای اراده‌ی بلند و نیک، نگاهت را بر من بگذار تا ببینم آیا تقدیر پایینم همچنان مرا به قعر می‌کشد یا نه.

هوش مصنوعی: دل مشابه شمعی است که تا روز قیامت خاموش نخواهد شد. پس مواظب باشید که به خاطر مشکلات و سختی‌ها، به من نزارید.

هوش مصنوعی: امروز به خاطر خیال و تصور زیبایی چشمی که سیاه است، حال من از سایهٔ درخت انگور هم تاریک‌تر و عمیق‌تر شده است.