غزل شمارهٔ ۸۰۸

هوش مصنوعی: از خوشه‌ای که میناگر در باغ انگور داشت، هر دانه‌اش مانند خانه‌ای برای پری‌های بازار حلب بود.

هوش مصنوعی: خورشید پس از پایان شب، پرده را کنار زد و نورش را به دنیا تاباند تا روح شب و تاریکی کمتر شود و بتواند زیبایی‌های خود را به نمایش بگذارد.

هوش مصنوعی: تنهایی او با ظرافت خاصی به ادب و نزاکت تبدیل شده است، به طوری که وقتی خواسته احساساتش را بیان کند، زبانش به گونه‌ای می‌شود که انگار فقط دو لب دارد و نمی‌تواند چیزی بگوید.

هوش مصنوعی: این جمله بیان می‌کند که ما و وجود ما در حالی که در خواب و بی‌خبری هستیم، به خاطر افکار و گفتار بی‌معنی خود، در حال حواس‌پرتی و سردرگمی هستیم. به عبارتی، ذهن ما مشغول مسائلی است که از واقعیت دور است و به نوعی از وضعیت آشفته‌ای خبر می‌دهد.

هوش مصنوعی: دنیا در نگاه بی‌تجربه‌ها ظاهری زیبا و دل‌پذیر به نظر می‌رسد، اما حقیقتاً در آن، نفرت و زشتی نهفته است. همه افراد به نوعی آرزوی داشتن بیشتر و خوشی‌های دنیوی را در سر دارند.

هوش مصنوعی: این باغ نه رنگ و بویی از مشتری و زهره دارد، بلکه تنها پر از خار و علف‌های بی‌ارزش است که در اعماقش وجود دارد.

هوش مصنوعی: ما هیچ چیزی را به نمایش نگذاشتیم که ارزش خوبی داشته باشد، فقط تصوری از آن داریم که مانند یک تصویر در آینهٔ علم و ادب است.

هوش مصنوعی: هرگز به آرزوهای بیهوده توجه نکردیم، وگرنه متوجه می‌شدیم که تمام وجودمان فقط به اندازه یک یا دو وجب نور و روشنایی است.

هوش مصنوعی: اگر بر سر تسلیم سرنوشت نرفتیم، پس پیشانی ما که بر زمین نرفته، نشانی از خشم و نارضایتی دارد.

هوش مصنوعی: در زندگی نمی‌توان بیشتر از انتظار و دل‌تنگی از درماندگی رنج کشید، زیرا زخم‌هایی که شادی و خنده را از ما گرفته‌اند، نتوانند به خوبی درمان شوند.

هوش مصنوعی: دل بیدل مانند هر ذره‌ای از کائنات، به تپش و احساسات زنده است. این دل، خواسته‌هایی عمیق و ناشناخته دارد که نشان‌دهنده‌ی درد و craving آن است.