غزل شمارهٔ ۱۵۲

هوش مصنوعی: اگر روح از بدن جدا شود، دیگر دلهره‌ای از آتش و سوزش ندارد، چرا که از شعله دور شده و به جای امنی رسیده است.

هوش مصنوعی: شکایت از آسمان، دلایل فقر و ناداری ما را نشان می‌دهد. پرنده‌ای که بال و پرش بسته است، ناله‌اش هنگام پرواز به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: به دنبال نظم و آرامش در جهانی از تنوع و پراکندگی نباش، زیرا اعتبار و ارزش چیزها در این دنیا ناپایدار و فریبنده است.

هوش مصنوعی: آزادگان همچون درخت سرو هستند که در دل عشق و محبت گرفتار نمی‌شوند، زیرا راستی و صداقت برای آنان خطی است که جداکننده‌ی حقیقت از دروغ است و این ویژگی باعث می‌شود که درخشش و شکوه آن‌ها همواره پابرجا بماند.

هوش مصنوعی: من از زبان شیرین و نرم مردم برخوردار هستم، اما وحشی هستم و از دهان کسی که در سکوت است، غافل‌ام.

هوش مصنوعی: جوهر و ذات کسانی که آزاد و وارسته‌اند، اگر هم به سختی پنهان بماند، در واقع مانند گرد و غبار نیست که بر روی زمین نشسته باشد. یعنی اثر و وجود آن‌ها در دنیا قابل مشاهده است، حتی اگر به راحتی دیده نشوند.

هوش مصنوعی: شکسته شدن دل باعث نمی‌شود که کسی به دیگران اعتماد کند، زیرا دیگران نمی‌خواهند پای خودشان بر روی شیشه‌های شکسته بگذارند.

هوش مصنوعی: وقتی امواج با هم به هم می‌پیوندند، مانند گوهری ارزشمند می‌شوند. دل، قادر است نفس‌هایی را بیان کند که به هم گره خورده‌اند.

هوش مصنوعی: غنچه‌ها در حالتی آرام و بی‌خیال روی زخم‌های دل آرام گرفته‌اند، ای نسیم، دل‌های خسته از محبت را درگیر آتش نکن.

هوش مصنوعی: با سخن شیرین و دلنشینت کی می‌توان بر نیکی‌ها و ارزش‌های پر زرق و برق اینجا تأکید کرد، زیرا در این مکان اعتبار و ارزشی برای حرف‌های بی‌معنا وجود ندارد.