غزل شمارهٔ ۲۲۰۷

هوش مصنوعی: زمانی که زیبایی تو به نمایش گذاشته می‌شود، مانند روشنایی که از آشیانه‌ی چشم‌ها می‌تابد، باعث می‌شود که بنا و اساس چشم‌ها همچون حبابی مستحکم و زیبا باشد.

هوش مصنوعی: آینه‌ها از زیبایی تو چنان شگفت‌زده شده‌اند که از پرواز بالشان در خود شکسته‌ شده‌اند و این حسرت را در چشمانشان به نمایش می‌گذارند.

هوش مصنوعی: خود را در انقراض فانی کن و به زیبایی آشنا شو؛ بدون دقت و توجه نمی‌توان چشمان را بازسازی کرد.

هوش مصنوعی: در دنیای تماشا و مشاهده، نمی‌توان به طور کامل از خطرات در امان بود، زیرا زیبایی و جذابیت که به چشم می‌خورد، ممکن است آسیب‌زننده باشد.

هوش مصنوعی: مژگان محبوب انگار که ضربه‌ای از قیامت در خود نهفته دارد و در سرمه، شور و حال ترانه‌ای که در چشمانش نهفته است، به وضوح دیده نمی‌شود.

هوش مصنوعی: در برابر زیبایی و ناز او، انتظار هیچ چیز دیگری جز حیرت غیرممکن است. چشمان معصومش، بهانه‌ای برای شگفتی باقی نمی‌گذارد.

هوش مصنوعی: محل حیرت و سرگشتگی در دل عاشق، دیگر به رویش باز نشد. مژگانش در اینجا چه چیزی غیر از مرز چشم دارد؟

هوش مصنوعی: سرمایهٔ شادابی من به اندازهٔ یک قطره اشک است، اما با همین مقدار، مانند یک مروارید از آب و دانهٔ چشم، رشد کرده‌ام.

هوش مصنوعی: شاید به خاطر زیبایی‌ام، از دور کسی به من نگاه کرده است، مانند مژگان که بر لبهٔ پلک چشم می‌افتند.

هوش مصنوعی: هر چه به آن نگریستم، جز درد دل چیزی ندیدم؛ شعله‌ای که به چشمانم می‌سوزد، خانه‌ام را آتش زده است.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که در حالت حیرت و شگفتی، شور و هیجانی وجود دارد که مانند قیامت و دگرگونی عظیمی است. این تجربه و حالتی که در آن هستیم، چیزی است که بیدل، شاعر، از آن خبر ندارد. از این رو، او نمی‌تواند زیبایی و حیرت چشمان و احساساتش را به خوبی بیان کند.