غزل شمارهٔ ۶۷۸

هوش مصنوعی: به خاطر اینکه همه قسمت‌های وجودم تحت تاثیر فریب اوست، حتی اگر خونم به جوش بیاید، باز هم رنگ و حال و هوای او در من نمایان است.

هوش مصنوعی: کوه می‌تواند به هرجا که زیبایی و ناز و دل‌مشغولی‌های خموش برپا شود، نمود پیدا کند؛ زیرا درد و احساسات بی‌تاب دل‌ها همچون شعله‌ای از سنگ سخت او سر می‌زند.

هوش مصنوعی: جوهر و اصل آیینهٔ واحد بودن، فراتر از هر نوع ویژگی ظاهری است. هر چقدر هم که آن را صاف و بی‌نقص تصور کنی، واقعیت آن چیز دیگری است و در حقیقت به زنگار و نواقص خود دچار است.

هوش مصنوعی: عشق آزاد است، اما درگیر جادو و طلسم خودخواهی ما شده است. عشق وارد شده و نفس ما بهانه‌تراشی می‌کند تا از این وضعیت فرار کند.

هوش مصنوعی: زندگی بدون محبت ارزشی ندارد و به نوعی مایه‌ی ننگ است. کسی که بی‌احساس و بی‌عاطفه است، در حقیقت مانند خاکی است که هیچ نشانی از زندگی و آهنگ ندارد.

هوش مصنوعی: عشق تو قدرتی دارد که حتی سنگ را هم به آتش می‌کشد. من اینقدر وحشت‌زده و ترسان هستم که از خودم فرار نمی‌کنم؛ زیرا اینکه در چنین وضعیتی باشم، باید بر من خجالت باشد.

هوش مصنوعی: سال‌هاست که در شگفتی و سرگشتگی از خود هستم، این مجنون و دل‌باخته به کجا می‌افتد؟ حسرتی در دل دارم از اینکه چشمان او، مسافت‌ها و راه‌ها را برایم هموار می‌کند.

هوش مصنوعی: زیبایی و ظرافت طرف مقابل را در وجود خویش نمی‌پسندد و آرامش درونی ما به مکان نبردی تبدیل شده است.

هوش مصنوعی: ای موجود آرام و بی‌درد، مرا با جادوی عدم‌درد فریب نده. من قلبی دارم که به خاطر یادآوری سنگینی آلام، مثل شیشه‌ای شکننده است.

هوش مصنوعی: کیست در این گلستان که از زیبایی و عطر معنویت بهره‌مند شود؟ حتی غنچه‌ی بی‌دل هم نمی‌داند که چه گلی در دستان اوست.